Με το Μοντέλο, Tri –Antropo-Type Paschalidis δημιουργείται ένα νέο μονοπάτι της σκέψης, ένας νέος δρόμος συνάψεων, ο δρόμος της δράσης και της ευτυχίας. Έτσι, ο Α Τύπος όταν έχει σκέψη δεν θα έχει πανικό, ο Β Τύπος όταν έχει δράση δεν θα έχει φόβο και ο Γ Τύπος όταν έχει ηρεμία δεν θα έχει επιμονή. Με αυτόν τον τρόπο, το Μοντέλο Πασχαλίδη οδηγεί τον κάθε ένα στην ευτυχία .
Δεν υπάρχει θετικότητα και αρνητικότητα. Υπάρχει μόνο ευτυχία και δυστυχία.
Ο ευτυχισμένος φέρνει μόνο ευτυχισμένα και ο δυστυχισμένος, μόνο δυσάρεστα.
Τα ασθενικά κύτταρα δεν ευδοκιμούν σε ευτυχισμένους ανθρώπους. Πρέπει να είμαστε πάντα ευτυχισμένοι για να πετυχαίνουμε τα ευχάριστα. Όταν είσαι ευτυχισμένος δεν λες «τα βλέπω όμορφα», απλά είναι όμορφα, τα απολαμβάνεις. Κινείσαι μέσα στην ευτυχία και ζεις μέσα στην ομορφιά. Θέληση απαιτείται.
Θέληση απαιτείται. Θέληση που οδηγεί στο δρόμο για τη γνώση και την αποδοχή του εαυτού και του «άλλου» και τελικά στην αρμονική συνύπαρξη ευτυχισμένων ανθρώπων, μια και η συνύπαρξη είναι ευτυχία. Κρατάτε στα χέρια σας το «Εγχειρίδιο της Ευτυχίας». Ξεκινήστε τη μελέτη και θα το ανακαλύψετε και μόνοι σας!
Το μέλλον μας φτιάχνεται από αυτά που δημιουργεί η σκέψη μας. Φαντάσου ότι οδηγείς, αν σκέφτεσαι την εθνική οδό, φτιάχνεται μπροστά σου η εθνική οδός, μόλις σκεφτείς εμπόδιο, δημιουργείται μπροστά σου μια λακκούβα. Σκέφτεσαι αργοπορία, εμφανίζεται μπροστά σου μποτιλιάρισμα. Τι δρόμο θα δημιουργήσεις μπροστά σου; Αυτό που δημιουργεί η σκέψη σου. Δεν υπάρχει τίποτα στο μέλλον μας. Μόνο αυτά που με τη σκέψη μας τοποθετούμε εμείς εκεί. Και αφού είμαστε τόσο κολλημένοι με όσα έχουμε, θα τοποθετήσουμε στο αύριο το άγχος, τον φόβο και τις πληγές μας. Και έτσι κάθε αύριο είναι χειρότερο από κάθε χθες. Τα συστατικά του μέλλοντος τα διαλέγω εγώ. Αλλάζω το μέλλον μου αλλάζοντας τα συστατικά που το προτείνουν, για να το κάνω όπως μου ταιριάζει την κάθε στιγμή. Τα σχέδια που κάναμε πριν τη κρίση θα μας φάνε τη ζωή για να τα κάνουμε να λειτουργήσουν, αν ποτέ λειτουργήσουν… Θα αλλάξουμε λοιπόν τα σχέδιά μας, θα τα αξιοποιήσουμε με ότι υλικά έχουμε τώρα. Κατ’ αρχήν θα πάψουμε να είμαστε δυστυχισμένοι για τις απώλειές μας.
-Και πως θα γίνει αυτό; Θα αναρωτιέστε.
Θα σβήσουμε την αμφιβολία. Φαντάσου τον δρόμο. Κάθε αμφιβολία φτιάχνει έναν παράδρομο και φέρνει νέα αμφιβολία, που τελικά οδηγεί σε ένα λαβύρινθο που έφτιαξες εσύ. Η πορεία αυτή δε θα σε οδηγήσει ποτέ στον προορισμό. -Και αν έρθουν και άλλες αναποδιές; Θα σκεφτείτε.
Φαντάσου τον δρόμο που φτιάχνεται μπροστά σου σύμφωνα με τις σκέψεις σου. Σκέψεις ποτισμένες με θλίψη και πόνο θα φτιάξουν χωματόδρομο με λακκούβες. Και να ξέρεις πως κάθε στιγμή φτιάχνεις εσύ το πεπρωμένο σου. -Και πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι όλα θα πάνε καλά;
Με ενθουσιασμό για το χτίσιμο του νέου δρόμου. Ο ενθουσιασμός εξανεμίζει την αμφιβολία. Εσύ σχεδιάζεις, εσύ υλοποιείς, εσύ ζεις και απολαμβάνεις τα σχέδιά σου. Όλη η ευθύνη είναι δική σου!
Μας δόθηκε η παντοδύναμη ελεύθερη σκέψη από το δημιουργό μας για να εξελιχθούμε προς το καλύτερο.
Η λανθασμένη χρήση της σκέψης γίνεται τόσο από άγνοια όσο και από αφέλεια. Παρασυρόμαστε από τις εξαιρετικές δυνατότητες του εγκεφάλου, ξεχνάμε όμως ότι πρόκειται για ένα σύστημα πολύ υψηλών προδιαγραφών, το οποίο είναι πολύ εύκολο να λειτουργήσει με έναν αυθαίρετο, συχνά υπερβολικό, και πολλές φορές καταστροφικό τρόπο.
Το σφάλμα εντοπίζεται κυρίως στην αδυναμία διαχωρισμού δύο βασικών ικανοτήτων μας, της δύναμης της ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ και της δύναμης της ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ.
Η δημιουργία και η φαντασία τροφοδοτούνται από τον ίδιο κεντρικό πυρήνα, τον εγκέφαλο και παρουσιάζουν την ίδια ισχύ. Όταν χρησιμοποιούμε τη σκέψη μόνο για να φανταζόμαστε χωρίς να δημιουργούμε ουσιαστικά, αλλοιώνουμε την ανθρώπινη φύση. Η φαντασία της σκέψης, όσο πιο μακριά ταξιδεύει, τόσο περισσότερο μας απομακρύνει από τη δημιουργία και μας καθηλώνει. Όπως και η δημιουργία, η φαντασία είναι κίνηση και παράγει, μόνο που δεν μπορεί να δημιουργήσει, μιας και τα δικά της έργα εμφανίζονται σε όλες τις πιθανές διαστάσεις, πλην αυτών στις οποίες ζούμε.
Η σκέψη πρέπει να έχει ένα μόνο σκοπό, την υλοποίησή της, τη δημιουργία, που καρπός της είναι η απόλαυση. Κάνε τη σκέψη σου δημιουργική και άλλαξε το δρόμο που χαράχτηκε από τη στιγμή της γέννησής σου. Φτιάξε τη φωλιά της ευτυχίας. Τώρα γνωρίζεις. Τώρα μπορείς.
Φτιαχτήκαμε για να δημιουργούμε και να απολαμβάνουμε και όχι για να φανταζόμαστε και να ονειροπολούμε.
Ο κάθε Τύπος Πασχαλίδη βιώνει και ερμηνεύει την πραγματικότητα με βάση την εγκεφαλική του λειτουργία. Οι τρεις διαφορετικοί τύποι ανθρώπου χρησιμοποιούν ο καθένας με διαφορετικό τρόπο τον εγκέφαλό τους, για να ερμηνεύσουν τον κόσμο που τους περιβάλλει και τον ίδιο τους τον εαυτό. Έτσι, εύλογα προκύπτουν τρεις διαφορετικές ερμηνείες για τη μία και μοναδική αλήθεια που υπάρχει γύρω μας και μέσα μας. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ο άνθρωπος αναζήτησε με ποικίλους τρόπους να ερμηνεύσει την αλήθεια του κόσμου που τον περιβάλλει, καθώς και την αλήθεια που αφορά την ίδια την ύπαρξή του. Μείζον ζητούμενο υπήρξε πάντα αν η αλήθεια αυτή ήταν μία ή πολλές. Στην προαιώνια αυτή αναζήτηση, η οποία φτάνει μέχρι τις ημέρες μας, έρχεται σήμερα να δώσει καθαρές απαντήσεις η ανακάλυψη του Μοντέλου των Τριών Ανθρώπινων Τύπων Πασχαλίδη (Tri-Anthropo-Type Paschalidis). Πιο συγκεκριμένα:
Ο Α Τύπος σε ηρεμία μπορεί να βλέπει τα πράγματα όπως ακριβώς είναι, επειδή εστιάζει στο παρόν, στο τώρα, και αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα χωρίς παρεμβολές από το παρελθόν ή το μέλλον. Η άριστη όμως αυτή προσέγγιση των πραγμάτων κλονίζεται όσο αυξάνεται η νευρικότητά του. Γίνεται ανυπόμονος, με μηδενική ανοχή στην πίεση, κάνει απότομες και άγαρμπες κινήσεις. Παύει να σκέφτεται καθαρά και χάνει τον έλεγχο της κατάστασης. Δεν μπορεί πλέον να δει αυτό που βρίσκεται μπροστά του, η κρίση του θολώνει και αρχίζει να έχει ψευδαισθήσεις. Ο πανικός τρέλας τον οδηγεί σε παραλήρημα, σε ψεύτικους κόσμους, μέσα στους οποίους μπορεί να κάνει κακό και στους άλλους και στον εαυτό του. Όταν επανέλθει σε ήρεμη κατάσταση, τα έχει ξεχάσει όλα και χαμογελάει σαν να μην έγινε τίποτα.
Ο Α Τύπος, είναι ο μοναδικός που έχει την ευκαιρία να προσεγγίσει την αλήθεια, αλλά στην ακρότητά του είναι αυτός ο οποίος απομακρύνεται εντελώς από την πραγματικότητα, ζει στο δικό του κόσμο και αρρωσταίνει.
Ο Β Τύπος αρχικά αντικρίζει στιγμιαία τη συνολική εικόνα της πραγματικότητας, αλλά δεν προλαβαίνει να την απολαύσει, να τη ζήσει, επειδή σε δευτερόλεπτα την τεμαχίζει, τη μετατρέπει σε παζλ και προσπαθεί να αναλύσει κάθε κομμάτι ξεχωριστά. Αυτό που θέλει είναι να ξορκίσει κάθε ενδεχόμενο κακό και του είναι πιο εύκολο να το κάνει αυτό σπάζοντας την εικόνα σε μικρά κομματάκια. Δε ζει ποτέ στο τώρα, στο παρόν. Ζει στο μέλλον και καθετί το εξετάζει, το ερμηνεύει, το αναλύει και το τακτοποιεί σε κουτάκια, προκειμένου να τα χρησιμοποιήσει όταν τα χρειαστεί στο μέλλον.
Ο Β Τύπος, βλέπει στιγμιαία την αλήθεια, αλλά την επεξεργάζεται και την αναλύει μέσα από το πρίσμα του φόβου, της ανασφάλειας και της ανησυχίας, και καταλήγει στην απομόνωση να φαντάζεται πώς είναι η αληθινή ζωή, χωρίς να τη γεύεται.
Ο Γ Τύπος πριν καν αντικρίσει την πραγματική εικόνα, την έχει ήδη «ζωγραφίσει» με κάθε λεπτομέρεια στο μυαλό του και την έχει ήδη ζήσει εκεί. Όταν λοιπόν βρεθεί μπροστά στην πραγματικότητα, εντοπίζει αμέσως τα σημεία που δεν εκπληρώνουν την προφητεία του και, αυτομάτως, ο εγκέφαλός του κολλά και αγωνίζεται για να τα αλλάξει. Δε λειτουργεί ποτέ αυθόρμητα, επειδή τη δική του πραγματικότητα τη φτιάχνει πάντα προτού καν την αντικρίσει και φυλακίζεται σ’ αυτή χωρίς να μπορεί να σπάσει τα δεσμά του και να απολαύσει. Η μανία που τον καταλαμβάνει να διορθώσει τα λάθη, που μόνο ο ίδιος βλέπει, τον οδηγεί σε ακραία συμπεριφορά, στη μανιοκατάθλιψη, και καταλήγει να κυνηγά τους άλλους αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.
Ο Γ Τύπος, μπορεί να βλέπει την αλήθεια, αλλά δεν τη δέχεται ποτέ όπως είναι και αγωνίζεται να τη διορθώσει, για να είναι σύμφωνη με τις προσδοκίες του.
Πηγή: Βιβλίο “Άνοιγμα Αγάπης-Πορεία ζωής” Αναθεωρημένο Γιώργος Πασχαλίδης, εκδόσεις Λιβάνης.
Η σκέψη είναι ένα πολύ ισχυρό εργαλείο, το οποίο μεταφέρει και επηρεάζει την ηλεκτρομαγνητική ενέργεια που εισέρχεται στον εγκέφαλό μας. Διαχειρίζεται κάθε τι το υλικό, επεμβαίνοντας σε αυτό. Όταν είναι ήρεμη το διαμορφώνει και όταν είναι κάτω από πίεση το αποδιοργανώνει. Είναι σε θέση η σκέψη να δομεί και να αποδομεί.
Για να μπορέσει η σκέψη να συνθέσει και να δημιουργήσει, χρειάζεται να υπάρχει ηρεμία και προσδοκία αποτελέσματος, ώστε να υπερνικήσει τη φυσική αδράνεια. Όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση ηρεμίας, τότε η σκέψη του λειτουργεί με όλη της την ισχύ. Συγκεντρώνει τεράστια ενέργεια από τη διαφορά δυναμικού των ηλεκτροχημικών στοιχείων του οργανισμού και εκρήγνυται στην ατμόσφαιρα και υλοποιείται, και μέσω της βούλησής του, την κατευθύνει όπου αυτός επιλέξει.
Αντίθετα, η αποδόμηση, είναι πολύ ευκολότερη διαδικασία. Δεν απαιτείται καμία προσπάθεια για να φέρουμε την καταστροφή και να υλοποιήσουμε το κακό. Όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση έντονης πίεσης, επικρατεί η σκέψη των νεύρων, του φόβου και της επιμονής με αποτέλεσμα να συμβαίνουν μόνο αρνητικά πράγματα στη ζωή του. ‘Ετσι δεν είναι σε θέση να επηρεάζει θετικά το περιβάλλον του, καθώς η σκέψη παρεμποδίζει την επικοινωνία του με την ευτυχία.
Η σκέψη λειτουργεί διαφορετικά για τον κάθε Τύπο προσωπικότητας Πασχαλίδη. Σε κατάσταση έντονης πίεσης, στον Α Τύπο η σκέψη τρέχει στη λύση χωρίς να βλέπει τίποτα γύρω του και του προκαλεί νευρικότητα και πανικό. Η νευρικότητά του είναι τόση ώστε να μην αντέχει τους γύρω του και δεν μπορεί να απολαύσει το παρόν. Στον Β Τύπο η σκέψη κάνει ταξίδια στο αύριο και του προκαλεί φόβο. Δημιουργεί φαντάσματα με αποτέλεσμα να μην απολαμβάνει το παρόν. Ενώ στο Γ Τύπο κάνει ταξίδια μόνο στο παρελθόν ανιχνεύει και προσκολλάται έντονα σε μια τραυματική εμπειρία που του είχε προξενήσει πολύ πόνο και είχε αποθηκευτεί στη μνήμη σε ολογραφική μορφή. Ξαναζωντανεύει η εμπειρία αυτή, με αποτέλεσμα να βιώνει τον ίδιο ακριβώς πόνο όπως τον είχε βιώσει την πρώτη φορά και να επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη. Είναι τόσο μεγάλη η επιμονή του που χάνει το παρόν.
Όταν λοιπόν η σκέψη μας, κλωθογυρίζει σε αδιέξοδες ατραπούς,
επιδρούμε αρνητικά στο DNA, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Αποδιοργανώνουμε
όλη την πληροφορία του DNA.
Ο βασανισμός των σκέψεων εξασθενεί την ισχύ της μαγνητικής μεταφοράς των πληροφοριών προς το DNA των κυττάρων. Τις τραυματικές μνήμες λοιπόν δεν πρέπει να τις κρατάμε ούτε στην αποθήκη, ούτε να τις φέρνουμε στην επιφάνεια, ούτε να προσπαθούμε να τις διώξουμε, γιατί έτσι το μόνο που καταφέρνουμε, είναι να τις ξανα-βιώνουμε πιο έντονα, σαν να τις ζούμε τώρα.
Τι πρέπει να κάνουμε;
Πρώτα να αναγνωρίσουμε, με βάση το Μοντέλο Tri- Anthropo-Type Paschalidis τις αδυναμίες της σκέψης του Τύπου μας, που μας οδήγησαν στα συγκεκριμένα λάθη.
Στη συνέχεια, να τις εξαλείψουμε συνειδητά, για να διασφαλίσουμε ότι δεν θα επαναλάβουμε τα ίδια λάθη και θα οδηγηθούμε στην ευτυχία.
Πηγή: Βιβλίο: “Ο ΕΘΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ – ΙΟΣ ΤΗΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑΣ” Γιώργος Πασχαλίδης
Καθημερινά στα σεμινάρια αλλά και μέσα από τις καθιερωμένες εβδομαδιαίες ζωντανές μεταδόσεις ο Γιώργος Πασχαλίδης αποκωδικοποιεί και αναλύει φιλοσοφικές έννοιες αποδίδοντας την πραγματική διάσταση των λέξεων με σαφήνεια, απλότητα και ευκρίνεια. Στο παρακάτω απόσπασμα αναλύεται το παρόν, οι στιγμές που ζούμε και οι αναμνήσεις.
Για να μπορέσει η σκέψη να συνθέσει και να δημιουργήσει, χρειάζεται να υπάρχει ηρεμία και προσδοκία αποτελέσματος, ώστε να υπερνικήσει τη φυσική αδράνεια. Όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση ηρεμίας, τότε η σκέψη του λειτουργεί με όλη της την ισχύ. Συγκεντρώνει τεράστια ενέργεια από τη διαφορά δυναμικού των ηλεκτροχημικών στοιχείων του οργανισμού και εκρήγνυται στην ατμόσφαιρα και υλοποιείται, και μέσω της βούλησής του, την κατευθύνει όπου αυτός επιλέξει.