από Olga Atmatzidou | 20 Μαρ 2018 | 1η Σελίδα, Αποφθέγματα, Γενικά, Τυπολογία & Κοινωνία |
Παγκόσμια Ημέρα Ευτυχίας 20 Μαρτίου.
Μόνο η ευτυχία μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο.
Με το Μοντέλο, Tri –Antropo-Type Paschalidis δημιουργείται ένα νέο μονοπάτι της σκέψης, ένας νέος δρόμος συνάψεων, ο δρόμος της δράσης και της ευτυχίας. Έτσι, ο Α Τύπος όταν έχει σκέψη δεν θα έχει πανικό, ο Β Τύπος όταν έχει δράση δεν θα έχει φόβο και ο Γ Τύπος όταν έχει ηρεμία δεν θα έχει επιμονή. Με αυτόν τον τρόπο, το Μοντέλο Πασχαλίδη οδηγεί τον κάθε ένα στην ευτυχία .
Δεν υπάρχει θετικότητα και αρνητικότητα. Υπάρχει μόνο ευτυχία και δυστυχία.
Ο ευτυχισμένος φέρνει μόνο ευτυχισμένα και ο δυστυχισμένος, μόνο δυσάρεστα.
Τα ασθενικά κύτταρα δεν ευδοκιμούν σε ευτυχισμένους ανθρώπους. Πρέπει να είμαστε πάντα ευτυχισμένοι για να πετυχαίνουμε τα ευχάριστα. Όταν είσαι ευτυχισμένος δεν λες «τα βλέπω όμορφα», απλά είναι όμορφα, τα απολαμβάνεις. Κινείσαι μέσα στην ευτυχία και ζεις μέσα στην ομορφιά. Θέληση απαιτείται.
Θέληση απαιτείται. Θέληση που οδηγεί στο δρόμο για τη γνώση και την αποδοχή του εαυτού και του «άλλου» και τελικά στην αρμονική συνύπαρξη ευτυχισμένων ανθρώπων, μια και η συνύπαρξη είναι ευτυχία. Κρατάτε στα χέρια σας το «Εγχειρίδιο της Ευτυχίας». Ξεκινήστε τη μελέτη και θα το ανακαλύψετε και μόνοι σας!
Γιώργος Δ. Πασχαλίδης
από Olga Atmatzidou | 12 Ιαν 2018 | 1η Σελίδα, Γενικά, Τυπολογία & Κοινωνία |
Η λανθασμένη χρήση της σκέψης γίνεται τόσο από άγνοια όσο και από αφέλεια. Παρασυρόμαστε από τις εξαιρετικές δυνατότητες του εγκεφάλου, ξεχνάμε όμως ότι πρόκειται για ένα σύστημα πολύ υψηλών προδιαγραφών, το οποίο είναι πολύ εύκολο να λειτουργήσει με έναν αυθαίρετο, συχνά υπερβολικό, και πολλές φορές καταστροφικό τρόπο.
Το σφάλμα εντοπίζεται κυρίως στην αδυναμία διαχωρισμού δύο βασικών ικανοτήτων μας, της δύναμης της ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ και της δύναμης της ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ.
Η δημιουργία και η φαντασία τροφοδοτούνται από τον ίδιο κεντρικό πυρήνα, τον εγκέφαλο και παρουσιάζουν την ίδια ισχύ. Όταν χρησιμοποιούμε τη σκέψη μόνο για να φανταζόμαστε χωρίς να δημιουργούμε ουσιαστικά, αλλοιώνουμε την ανθρώπινη φύση. Η φαντασία της σκέψης, όσο πιο μακριά ταξιδεύει, τόσο περισσότερο μας απομακρύνει από τη δημιουργία και μας καθηλώνει. Όπως και η δημιουργία, η φαντασία είναι κίνηση και παράγει, μόνο που δεν μπορεί να δημιουργήσει, μιας και τα δικά της έργα εμφανίζονται σε όλες τις πιθανές διαστάσεις, πλην αυτών στις οποίες ζούμε.
Η σκέψη πρέπει να έχει ένα μόνο σκοπό, την υλοποίησή της, τη δημιουργία, που καρπός της είναι η απόλαυση. Κάνε τη σκέψη σου δημιουργική και άλλαξε το δρόμο που χαράχτηκε από τη στιγμή της γέννησής σου. Φτιάξε τη φωλιά της ευτυχίας. Τώρα γνωρίζεις. Τώρα μπορείς.
Φτιαχτήκαμε για να δημιουργούμε και να απολαμβάνουμε και όχι για να φανταζόμαστε και να ονειροπολούμε.
Πηγή: “Ανάλυση χαρακτήρων” εκδ. Λιβάνης
από Olga Atmatzidou | 10 Μάι 2017 | 1η Σελίδα, Τυπολογία & Κοινωνία, Χωρίς κατηγορία |
Διανύουμε, μια δύσκολη εποχή που αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά, θα δει πως καίνε καταστροφικές φωτιές σύγκρουσης. άλλοτε μεταξύ χωρών, ομάδων, ανθρώπων, άλλοτε ανάμεσα στο άτομο και τον «άλλο», τον οποιονδήποτε άλλο της ζωής του, και άλλοτε μέσα στο ίδιο το άτομο, ως σύγκρουση εσωτερική.
Μιλάνε όμως όλοι για ειρήνη. Κάποτε οι φωνές αυτές είναι σπαρακτικά γνήσιες και ειλικρινείς, όσο και οι προσπάθειες που γίνονται προς αυτήν την κατεύθυνση, από τα έργα του Αριστοφάνη μέχρι σήμερα, και όσο θερίζει ο πόλεμος, τόσο πληθαίνουν οι κραυγές υπέρ της ειρήνης.
Κι όσο για την άλλη ειρήνη, την εσωτερική, εκείνη που αποζητά εναγωνίως ο καθένας μέσα του, αλλά και την ειρήνη με τους γύρω του, όσο περισσότερο τη χάνει ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο πασχίζει η επιστήμη να τον βοηθήσει να την ανακτήσει. Ψυχιατρική, ψυχολογία, συμβουλευτική, αγκαλιάζουν την ταραγμένη ψυχή με στόχο να τη βοηθήσουν να συνάψει ειρήνη με τον εαυτό της και με τους άλλους, με τον κόσμο γύρω της.
Αν στρέψουμε την προσοχή μας σε μας τους ίδιους, το πρώτο πράγμα που θα διαπιστώσουμε είναι πως οι περισσότεροι από μας ελάχιστα γνωρίζουμε τον εαυτό μας. Ξοδεύουμε ολόκληρη τη ζωή μας για να τον γνωρίσουμε, κι όμως, όσο κι αν προσπαθούμε να φτάσουμε το «γνώθι σ’αυτόν», αυτό φαίνεται πως μας ξεφεύγει τελικά. Γιατί, αν γνωρίζαμε τον εαυτό μας, αν τον κατανοούσαμε στην ολότητά του ως ψυχοσωματική οντότητα, θα γνωρίζαμε και τις πραγματικές του ανάγκες και θα τις σεβόμασταν περισσότερο. Θα τον παίρναμε περισσότερο στα σοβαρά, θα τον αποδεχόμασταν και θα τον αγαπούσαμε. Θα ζούσαμε συνειδητά και ειρηνικά μαζί του. Δεν θα αρρωσταίναμε τόσο πολύ.
Είναι πολύ δύσκολο όμως να δεχτούμε και το σωκρατικό «Έν οίδα, ότι ουδέν οίδα», δηλαδή «Ένα πράγμα ξέρω καλά, ότι τίποτα δεν ξέρω». Και ιδιαίτερα όσοι πήγαμε στο σχολείο, όσοι μάθαμε γράμματα, και πολύ περισσότερο όσοι μάθαμε «πολλά γράμματα» και κάναμε ανώτερες και ανώτατες σπουδές. Μάθαμε τόσα πράγματα και για το σώμα και για την ψυχή και για τον κόσμο που μας περιβάλλει, αξιολογηθήκαμε σ’ αυτήν τη γνώση πήραμε βαθμούς και πτυχία που το αποδεικνύουν. Πώς να το δεχτούμε μετά από όλα αυτά το «ουκ οίδα», το «δεν ξέρω»; Πώς να πιστέψουμε ότι βαδίζουμε χωρίς πυξίδα; Αν όμως δεν είναι έτσι, τότε γιατί εξακολουθούμε να αρρωσταίνουμε, γιατί υποφέρουμε, γιατί βασανιζόμαστε; Γιατί πολεμάμε τον ίδιο μας τον εαυτό, γιατί δεν κάνουμε ειρήνη μαζί του; Μήπως οι γενικές, εγκυκλοπαιδικού τύπου γνώσεις που πήραμε στο σχολείο είναι τόσο «γενικές», που δεν μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε πόσο μας αφορούν; Ή μήπως είναι, τελικά, λειψές; Μήπως είναι γνώσεις μεν, αλλά όχι πραγματική, βαθιά και αδιαμφισβήτητη γνώση του εαυτού;
«Δεν γνωρίζει κανείς παρά μονάχα ό,τι ημερώνει», λέει η αλεπού στον Μικρό Πρίγκηπα που θέλει να κάνει φίλο της, στην πασίγνωστη νουβέλα του Εξυπερύ. Γνωρίζει κανείς, δηλαδή, ό,τι πλησιάζει με σοφά υπολογισμένα και προσεκτικά βήματα, με σεβασμό και με αγάπη. Για να γνωρίσουμε, λοιπόν, τον εαυτό μας, πρέπει να τον «ημερώσουμε», να τον πλησιάσουμε «εν ειρήνη», με διάθεση για κατανόηση και αποδοχή, και εν τέλει με αγάπη. Δεν το διδαχτήκαμε και δεν το μάθαμε όμως αυτό στο σχολείο. Δεν την γνωρίσαμε τέτοιου είδους παιδαγωγική.
Παιδαγωγική της ειρήνης με τον εαυτό μας πρώτα απ’ όλα.
Η ανακάλυψη του Mοντέλου Tri-anthropo-Type Paschalidis, του πληρέστερου και ακριβέστερου Μοντέλου όχι μόνο αυτογνωσίας αλλά και αυτοβελτίωσης και αυτοθεραπείας, μπορεί να χαρακτηριστεί δίκαια ως «παιδαγωγός της ειρήνης». Γιατί, πού αλλού θεμελιώνεται η ειρήνη, αν όχι στη γνώση, στην αποδοχή και τον συνεπακόλουθο σεβασμό;
Στη γνώση για τον εαυτό, στην αποδοχή του εαυτού και στον σεβασμό προς τον εαυτό στην προκειμένη περίπτωση. Στην αγάπη, με άλλα λόγια για τον εαυτό, που, χωρίς αυτήν, ειρήνη μαζί του δεν μπορεί να υπάρξει. Σε εκείνο το πρώτιστης σημασίας τμήμα της ευαγγελικής ρήσης, στο: «ως εαυτόν», που υπάρχει στη φράση «Αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν», και που σημαίνει «Να αγαπάτε τους άλλους, όπως αγαπάτε τον εαυτό σας». Άρα, το «ως εαυτόν», η αγάπη προς τον εαυτό, είναι προϋπόθεση της αγάπης προς τον άλλον.
Το Μοντέλο Tri-anthropo-Type Paschalidis μας διασφαλίζει τη γνώση του εαυτού μας. Μαθαίνουμε ότι ανάλογα με τον Τύπο στον οποίο ανήκουμε, έχουμε συγκεκριμένα και σαφώς προσδιορισμένα βιολογικά και ψυχολογικά χαρακτηριστικά, συγκεκριμένες διατροφικές ανάγκες και προδιάθεση σε συγκεκριμένες σωματικές και ψυχικές δυσλειτουργίες. Μαθαίνουμε, με ποιο τμήμα του εγκεφάλου λειτουργούμε και πώς αυτό ελέγχει τη συμπεριφορά μας. Μαθαίνουμε πώς να παρατηρούμε και πώς να ερμηνεύουμε τον οργανισμό και την προσωπικότητά μας. Μαθαίνουμε, τι μπορούμε να κάνουμε πρακτικά, για να διασφαλίσουμε ψυχική και σωματική υγεία.
Αποτελεί, λοιπόν, το κλειδί που θα μας ανοίξει την πόρτα της ειρήνης με τον εαυτό μας.
Το Μοντέλο Tri-Αnthropo-Type Paschalidis μας επιτρέπει να φανταστούμε και να ονειρευτούμε μια κοινωνία, στην οποία ο καθένας αξιοποιεί τη δυνατότητα που του δίνεται να γνωρίσει τόσο τον πραγματικό του εαυτό, όσο και τον «άλλο», χωρίς αυταπάτες και ψευδαισθήσεις, αλλά όπως πραγματικά είναι. Αυτή η κοινωνία στηρίζεται στην αποδοχή της πραγματικότητας ότι τελικά δεν διαφέρουμε τόσο πολύ μεταξύ μας, όσο ίσως θεωρούσαμε μέχρι τώρα.
Ότι είμαστε τόσο διαφορετικοί αλλά και τόσο όμοιοι. Πρόκειται για μια κοινωνία της αυτογνωσίας και της ετερογνωσίας, η οποία στηρίζεται στην παιδαγωγική της ειρήνης με τον εαυτό μας και με τον άλλο, και, ως τέτοια, είναι και η μοναδική στην οποία μπορεί να πάρει σάρκα και οστά το, «αγάπα τον πλησίον ως εαυτόν», η βάση οποιασδήποτε ειρηνικής συνύπαρξης.
Πηγή: Γ. Πασχαλίδης “Άνοιγμα Αγάπης Πορεία Ζωής” η αναθεωρημένη έκδοση.
από Olga Atmatzidou | 8 Μάι 2017 | 1η Σελίδα, Τυπολογία & Κοινωνία |
Υπάρχει πεπρωμένο; Αν ναι, μπορούμε να του ξεφύγουμε ή να το αλλάξουμε; Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά μπορεί να δοθεί μόνο αν καταλάβουμε τι πραγματικά είναι πεπρωμένο. Πεπρωμένο είναι ο Τύπος μας, το τμήμα του εγκεφάλου που μας αναγκάζει να λειτουργούμε όπως αυτό καθορίζει, διαμορφώνοντας τη δράση μας, τη συμπεριφορά μας, τη ζωή μας. Ενώ μέχρι τώρα πιστεύαμε ότι το πεπρωμένο κατευθύνει τη ζωή μας και ορίζει την έκβασή της, τώρα, μέσω του Μοντέλου Tri-Anthropo-Type Paschalidis, ανακαλύπτουμε ότι η λειτουργία του εγκεφάλου μας είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την πορεία της ζωής μας.
Είναι γνωστός ο τρόπος που χρησιμοποιούν οι Ινδοί, για να εξημερώσουν τους ελέφαντες: όταν είναι πολύ μικροί τους δένουν το πόδι με σκοινί σε έναν πάσσαλο μπηγμένο στο χώμα. Το σχοινί ορίζει τον κύκλο μέσα στον οποίο μπορεί να κινηθεί ο μικρός ελέφαντας, αφού δεν μπορεί να απομακρυνθεί περισσότερο από όσο του επιτρέπει το μήκος του σκοινιού που είναι δεμένο στο πόδι του.
Μετά από κάποιο διάστημα αφαιρούν το σκοινί. Το εκπληκτικό είναι ότι ο μεγάλος πλέον ελέφαντας, έχοντας καταγράψει στην εγκεφαλική του μνήμη τον περιορισμό που του είχε επιβληθεί για μεγάλο διάστημα, δεν απομακρύνεται ποτέ πέρα από τα όρια που αρχικά του είχαν ορισθεί από ένα σχοινί στερεωμένο σε κάποιον πάσσαλο.
Το πεπρωμένο του ενήλικα πλέον ελέφαντα είναι δεδομένο για όλη του τη ζωή: ποτέ δεν θα μπορέσει να βγει έξω από τον κύκλο που του όριζε το κοντό σχοινί στα πρώιμα χρόνια της ζωής του δε θα μπορέσει ποτέ να ανακαλύψει το μεγάλο δάσος για να χαρεί την ελευθερία, που απλώνεται λίγα μέτρα μακρύτερα από το μικρό, μίζερο χωριό στο οποίο έτυχε να γεννηθεί και να μεγαλώσει. Μόνη εξαίρεση θα είναι όταν θα πηγαίνει στις παρυφές του δάσους για να μεταφέρει ξύλα στο χωριό. Τότε, όμως, θα έχει αναβάτη-αφεντικό, που θα τον οδηγεί όπου θέλει αυτός, χτυπώντας το κεφάλι του ελέφαντα με τα πόδια του, τραβώντας του τα αυτιά και τρυπώντας τον με τη βουκέντρα. Και όταν θα γυρίζουν το απόβραδο στο χωριό και θα βρίσκεται ο τεράστιος ελέφαντας στο χώρο όπου έζησε τα πρώτα του χρόνια, θα ζωντανεύει η παλιά ανάμνηση του σχοινιού και το ζώο θα αυτο-φυλακίζεται ξανά ως το επόμενο πρωί που θα περιμένει το αφεντικό του να τον πάει πάλι να κουβαλήσει ξύλα.
Το πεπρωμένο του ελέφαντα καθορίστηκε πολύ νωρίς, αμέσως μετά τη γέννησή του, από ένα κοντό σχοινάκι. Το πεπρωμένο του ανθρώπου καθορίστηκε και αυτό από πολύ νωρίς, από τη γέννησή του, από τον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου του.
Η ανακάλυψη του Μοντέλου Tri-Anthropo-Type Paschalidis δίνει πλέον τη δυνατότητα στον άνθρωπο να κόψει το σκοινί που τον κρατούσε ως τώρα δεμένο. Του δίνει τη δυνατότητα να κόψει τα δεσμά του Τύπου του και με τη σκέψη να αλλάξει το πεπρωμένο του.
Ο άνθρωπος μέχρι τώρα πίστευε ότι υπεύθυνο για τα προβλήματά του ήταν το πεπρωμένο. Δε γνώριζε ότι ο Τύπος του καθόριζε τη συμπεριφορά και τη δράση του και τον «ανάγκαζε» να επαναλαμβάνει τις ίδιες πράξεις, τα ίδια λάθη και να έρχεται αντιμέτωπος με τα ίδια προβλήματα. Η πορεία της ζωής του καθοριζόταν από τον Τύπο του, από τον τρόπο σκέψης του. Το πεπρωμένο του ήταν προκαθορισμένο.
Το Μοντέλο Tri-Anthropo-Type Paschalidis είναι το εργαλείο που μας δίνεται για να επαναπρογραμματίσουμε τον εγκέφαλό μας και να αποφύγουμε συνειδητά τις κακές πλευρές του Τύπου μας, τις ακρότητές μας. Τώρα μπορούμε να ζήσουμε μια ευτυχισμένη ζωή, προσπερνώντας τα προβλήματα. Μια ζωή χωρίς σκληρές καταστάσεις, που να καταγράφονται στη μνήμη μας και να τις ξαναεπαναλαμβάνουμε.
Με εργαλείο τη σκέψη και με υλικό τη γνώση του Tri-Anthropo-Type Paschalidis μπορούμε να αλλάξουμε το πεπρωμένο μας, να αλλάξουμε την προσωπικότητά μας, να αλλάξουμε την πορεία της ζωής μας.
Πηγή: Γ. Πασχαλίδης, “Εθισμός στη σκέψη, Ιός της δυστυχίας”. Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε στους χώρους του Γιώργου Πασχαλίδη και όπου δίνει διαλέξεις.
από Olga Atmatzidou | 24 Φεβ 2017 | 1η Σελίδα, Τυπολογία & Κοινωνία |
Ανάλυση της προσωπικότητας του Alfred Nobel, Γ Τύπου από μητέρα. Ένας βαθύπλουτος εφευρέτης που αγωνίστηκε να πείσει τον κόσμο ότι με το δυναμίτη θα φέρει ειρήνη. Ένα δώρο για τους φίλους μου στη Σουηδία, λίγες ώρες πριν το ταξίδι μου στη Στοκχόλμη.
Ο Νόμπελ ήρθε για να αλλάξει τον κόσμο και το έκανε τόσο εν ζωή όσο και μετά τον θάνατό του. Ο ιδρυτής των βραβείων Νόμπελ εφηύρε τον δυναμίτη «για να σταματήσει τους πολέμους». Τον ονόμασαν έμπορο του θανάτου και θέσπισε τα βραβεία για να «καθαρίσει» το όνομά του.
Ο Άλφρεντ Νόμπελ γεννήθηκε στη Στοκχόλμη στις 21 Οκτωβρίου 1833 και ήταν γιος του Εμμανουήλ Νόμπελ. Ο πατέρας του ήταν μηχανικός και εφευρέτης, ο οποίος κατασκεύαζε γέφυρες και κτίρια και αφού πτώχευσε, δοκίμασε το 1837 την τύχη του στη Ρωσία. Εκεί πράγματι ο Εμμανουήλ Νόμπελ κατάφερε να εντυπωσιάσει τον τσάρο με μια από τις εφευρέσεις του, την υποθαλάσσια νάρκη κατά εχθρικών πλοίων. Κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου, προμήθευε πολεμικό εξοπλισμό στη ρωσική κυβέρνηση κερδίζοντας πολλά χρήματα. Ο Εμμανουήλ είχε έντονη επιθυμία να κάνει το γιο του Άλφρεντ χημικό και να τον στείλει στο εξωτερικό να σπουδάσει. Λόγω της οικονομικής του ευχέρειας, του παρείχε κατ’ οίκον μαθήματα Χημείας μέχρι την ηλικία των 16 ετών. Παράλληλα, ο Άλφρεντ μάθαινε Αγγλικά, Γερμανικά, Γαλλικά και Ρωσικά. Ήταν ιδιαίτερα έξυπνος, φιλομαθής και είχε πολλά ενδιαφέροντα, αμφιταλαντευόταν όμως μεταξύ της αγάπης του για τη Χημεία και τη Φυσική, και της κλίσης του στην ποίηση και τη λογοτεχνία. Ο πατέρας του για να του δώσει τα κατάλληλα εφόδια που θα τον έκαναν τον καλύτερο χημικό και μηχανικό τον στέλνει για σπουδές μακριά στο εξωτερικό. Ο Άλφρεντ, έτσι θα επισκεφτεί τη Σουηδία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, ακόμα και τις ΗΠΑ, μαθαίνοντας ό,τι όφειλε να ξέρει ο χημικός της εποχής.
Εδώ φαίνεται το χαρακτηριστικό γνώρισμα της συμπεριφοράς του Γ Τύπου ο οποίος διαθέτει πολλά χαρίσματα και ταλέντα, ασχολείται με πολλά πράγματα, αλλά δεν του είναι εύκολο να αποφασίσει το αντικείμενο με το οποίο θα ασχοληθεί επαγγελματικά σε βάθος χρόνου. Είναι επίσης γνωστό ότι ο Γ τύπος έλκεται ιδιαίτερα από επαγγέλματα που απαιτούν ιδιαίτερη γνώση και εξειδίκευση σε κάποια τέχνη, επαγγέλματα που σχετίζονται με το χειρισμό ή τη δημιουργία όπλων και αυτά που του κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον και παρουσιάζουν προκλήσεις. Όσον αφορά στη συμπεριφορά του πατέρα του, επίσης Γ Τύπου, διαπιστώνουμε το χαρακτηριστικό στοιχείο προσωπικότητας του γονέα Γ Τύπου, ο οποίος θέλει είτε έμμεσα είτε άμεσα να επιβάλει στα παιδιά του να ακολουθήσουν το δρόμο που ο ίδιος θεωρεί καλύτερο και σωστότερο γι’ αυτά, φτάνοντας σε σημείο ακόμα και να τα στείλει σε μακρινά μέρη ή να τα υποβάλλει σε δοκιμασίες και σκληρές εκπαιδεύσεις, επειδή έτσι θεωρεί ότι θα έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, δηλαδή ότι το παιδί τους θα βγει ψημένο στη ζωή.
Ο Άλφρεντ με την ολοκλήρωση των σπουδών στις ΗΠΑ, στις οποίες και έλαβε την πρώτη του πατέντα για τον γκαζομετρητή, επιστρέφει στη Ρωσία για να βοηθήσει τον πατέρα του. Με τη λήξη όμως του πολέμου το 1856, η Ρωσία δεν ήθελε να αγοράσει άλλα όπλα από τον Εμμανουήλ και έτσι η εταιρεία του πτώχευσε. Ο Εμμανουήλ και οι δύο του γιοι, Άλφρεντ και Εμίλ, επιστρέφουν στη Στοκχόλμη, ενώ οι άλλοι δύο Ρόμπερτ και Λούντβιχ, παραμένουν στη Ρωσία όπου με πολλές δυσκολίες σώζουν την οικογενειακή επιχείρηση και αναπτύσσουν την πετρελαϊκή τους βιομηχανία αποκτώντας μεγάλο πλούτο.
Στη Στοκχόλμη ο Άλφρεντ ανοίγει εργοστάσιο παραγωγής νιτρογλυκερίνης, την παρασκευή της οποίας είχε γνωρίσει σε ένα από τα ταξίδια του. Μετά από πολλούς πειραματισμούς και αρκετές εκρήξεις, ανακαλύπτει ένα μείγμα το οποίο δημιουργεί έκρηξη 10 φορές ισχυρότερη από τη νιτρογλυκερίνη, τη μαύρη πυρίτιδα της εποχής. Δεν παύει ποτέ να πειραματίζεται με το εκρηκτικό μείγμα με κίνδυνο της ζωής του, αλλά και των εργαζομένων του.
Εύκολα παρατηρούμε και άλλα στοιχεία της συμπεριφοράς και δράσης που διακρίνει το Γ Τύπο, όπως το ότι είναι είναι ανικανοποίητος, φιλόδοξος και ασυμβίβαστος, έλκεται από το νεωτερισμό, την εξερεύνηση, το άνοιγμα νέων δρόμων, καθώς και το ότι παθιάζεται τόσο πολύ από το στόχο του να γίνει δεξιοτέχνης και πρωτοπόρος στο είδος του που δε φοβάται να ρισκάρει, ακόμα και να διακινδυνεύσει, τη ζωή του για να πειραματιστεί και να πετύχει αυτό που έχει βάλει στο μυαλό του.
Ο Άλφρεντ δε μπόρεσε όμως να τιθασεύσει το εκρηκτικό μείγμα, με συνέπεια λίγο μετά την έναρξη λειτουργίας του εργοστασίου του μία έκρηξη να στοιχίσει τη ζωή στον αδελφό του Εμίλ και σε μερικούς ακόμη εργαζόμενους. Το εργοστάσιο καταστράφηκε ολοσχερώς και η σουηδική κυβέρνηση του απαγόρευσε να το ξαναχτίσει στην πόλη για να μην τινάξουν την πρωτεύουσα στον αέρα, υποχρεώνοντας τους Νόμπελ να κατασκευάσουν τη νέα τους μονάδα στις όχθες μιας λίμνης πολύ μακριά από τη Στοκχόλμη. Αυτό δεν αποτέλεσε πρόβλημα για τον Άλφρεντ, που απτόητος μετακινείται στην ύπαιθρο για να συνεχίσει τις έρευνές του.
Επηρεασμένος από τον θάνατο του Εμίλ και την επώδυνη τραυματική του εμπειρία, έβαλε στόχο ζωής να εξελίξει την παραγωγή των εκρηκτικών υλών και να ανακαλύψει ένα ασφαλέστερο τρόπο παρασκευής νιτρογλυκερίνης, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιείται σε ορυχεία και διανοίξεις σηράγγων. Όταν αυτές του οι ανακαλύψεις χρησιμοποιήθηκαν για να ανοίξουν μια σήραγγα, ο φόβος της σουηδικής κυβέρνησης μετατράπηκε σε ενδιαφέρον και αποκαταστάθηκε σταδιακά το όνομα και το κύρος του.
Στο σημείο αυτό φαίνεται ιδιαίτερα η χαρακτηριστική επιμονή του Γ Τύπου να κατακτήσει το στόχο του μετατρέποντας τον πόνο του σε κίνητρο για εξέλιξη.
Μετά από πολλούς πειραματισμούς ανακάλυψε την πυρίτιδα σε σκόνη, τη δυναμίτιδα, η οποία εδραιώθηκε στην κατασκευή των εκρηκτικών μέχρι την επανάσταση των πλαστικών. Η ανακάλυψη ήταν σημαντική, αλλά ακόμη δεν ήταν ασφαλής, αφού με τη χρήση της προκλήθηκαν διάφορες εκρήξεις όπως π.χ. σε ένα ξενοδοχείο στη Νέα Υόρκη όπου τραυματίστηκαν 8 άνθρωποι, σε ένα πλοίο όπου διαλύθηκε και σκοτώθηκαν 50 άνθρωποι, και σε δυο εργοστάσια στο Σίδνεϋ και το Αμβούργο που καταστράφηκαν.
Εξαιτίας των εκρήξεων αυτών ο Α. Νόμπελ μπήκε σε δικαστική διένεξη όπου αγωνίστηκε να υπερασπιστεί τον εαυτό του και την μέθοδό του. Προκειμένου να πείσει το δικαστή, έκανε μία ριψοκίνδυνη κίνηση: έριξε μέσα στο δικαστήριο ένα δοχείο νιτρογλυκερίνη από ύψος και δεν προκλήθηκε έκρηξη. Μετά, έριξε ένα σπίρτο που πήρε φωτιά αλλά δεν προκάλεσε έκρηξη. Απέδειξε με τον τρόπο αυτό ότι οι καταστροφές μπορεί να οφείλονταν στη ζέστη και ότι ο ίδιος δεν έφερε ευθύνη. Παρά τη δικαίωση του όμως, οι πελάτες του και οι πλοιοκτήτες του επέβαλλαν εμπάργκο και για δύο χρόνια ο τζίρος της επιχείρησής του καταρρακώθηκε.
Χτυπημένος από όλους και καταπονημένος, επανέρχεται πιο δυνατός από ποτέ και, όπως ο φοίνικας ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του, πατεντάρει τη νέα εκρηκτική ύλη, το «δυναμίτη», από την ελληνική λέξη «δύναμις», που καθιστά ευκολότερη τη διάνοιξη τούνελ και καναλιών διευκολύνοντας καθοριστικά τις οικοδομικές εργασίες. Η αγορά υποδέχεται τη νέα εφεύρεση με ανυπομονησία και μέσα σε λίγα χρόνια έχει στην κατοχή του 90 εξοπλιστικά εργοστάσια σε περισσότερες από 20 χώρες του πλανήτη, ενώ αποδεικνύεται περίτρανα το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Νόμπελ.
Παρατηρούμε τη δράση του Γ Τύπου, ο οποίος όταν θέσει κάποιο σημαντικό στόχο επιδεικνύει πειθαρχία, αφοσίωση και υπερβολική προσήλωση στην εργασία του για τον πετύχει. Με επιμονή και εργατικότητα επιδιώκει το τέλειο και αλάνθαστο αποτέλεσμα, μέχρι να εξαντλήσει όλες του τις δυνάμεις.
Γύρω στα 1870 ο Α. Νόμπελ ήταν ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο και τον αποκαλούσαν πλέον «ο βασιλιάς του δυναμίτη» και «sir». Χωρίς να επαναπαυτεί σε όσα έχει καταφέρει και να σταματήσει έστω και λίγο για να τα απολαύσει, συνεχίζει ακάθεκτος και δημιουργεί μια ακόμη πιο δυναμική μορφή δυναμίτιδας, τη ζελατινοδυναμίτιδα, ενώ παράλληλα τελειοποιεί τον πυροκροτητή.
Παρ’ όλες όμως τις οικονομικές απολαβές και την τεράστια καταξίωση στον επαγγελματικό τομέα, στην προσωπική του ζωή ήταν μοναχικός ως χαρακτήρας, βίωσε δύο φορές την απόρριψη από γυναίκες που αγαπούσε και κυκλοφορούσε ινκόγκνιτο και με ελάχιστους φίλους. Ο καταιγιστικός ρυθμός της δουλειάς του και τα συνεχή του ταξίδια δεν του άφηναν χρόνο για προσωπική ζωή. Ο ίδιος περιέγραφε τον εαυτό του ευαίσθητο και εσωστρεφή, ερημίτη, μελαγχολικό και κάπως αντικοινωνικό, αλλά φιλάνθρωπο και πολύ ιδεαλιστή, με φιλοσοφικές ανησυχίες και λογοτεχνικά ενδιαφέροντα.
Υπέφερε από χρόνια προβλήματα υγείας, τα οποία επιδεινώθηκαν και από την καθημερινή του επαφή με τα χημικά. Για το λόγο αυτό, σε ηλικία 43 ετών, κατά τα λεγόμενά του ένιωθε ήδη “ηλικιωμένος”, γι’ αυτό και έβαλε την εξής αγγελία σε εφημερίδα: «Ευκατάστατος και ιδιαίτερα μορφωμένος ηλικιωμένος κύριος αναζητεί κυρία μέσης ηλικίας, μυημένη στις ξένες γλώσσες, ως γραμματέα και οικιακή βοηθό». Ιδανική υποψήφια αποδείχτηκε μια γυναίκα από την Αυστρία, η κόμισσα Bertha Kinsky, η οποία εργάστηκε για ένα διάστημα στο πλευρό του και τον γοήτευσε. Ο ερωτευμένος Άλφρεντ μεταμορφώθηκε σε βαθμό που της έγραφε στίχους και τους της διάβαζε. Της εμπιστευόταν ακόμα την ιδέα του να ανακαλύψει μια ουσία τόσο καταστροφική που θα καθιστούσε τον πόλεμο αδύνατο, ιδέα που αποτελούσε το κίνητρό του για τις συνεχείς του εφευρέσεις. Η Μπέρτα όμως, καθώς ήταν βαθιά ειρηνόφιλη, δε μπορούσε να πειστεί από τις απόψεις του Νόμπελ. Η Μπέρτα μετά από λίγα χρόνια σταμάτησε να εργάζεται για τον Νόμπελ και επέστρεψε στην πατρίδα της για να παντρευτεί τον κόμη Arthur von Suttner. Ο Νόμπελ πληγώθηκε πολύ από την απόρριψη, ωστόσο παρέμεινε καλός φίλος με την κόμισσα και κράτησαν επαφή για το υπόλοιπο της ζωής τους.
Εν τω μεταξύ, επιδιώκοντας να βελτιώσει την υγεία του και να ανακουφίσει τους πόνους που ένιωθε επισκεπτόταν τακτικά λουτρά σε διάφορα θέρετρα της Ευρώπης. Πάντα διάλεγε πολύ όμορφα σπίτια για να μείνει και πολυτελή θέρετρα για να ξεκουραστεί. Σε ένα θέρετρο γνώρισε και την εικοσάχρονη τότε Sofie Hess, με την οποία κράτησε δεσμό για αρκετά χρόνια. Ο Νόμπελ ωστόσο δεν έμεινε ποτέ μαζί της και την κρατούσε σε απόσταση λέγοντάς της «δε θα μπορέσεις ποτέ να με καταλάβεις σε βαθύτερο επίπεδο». Τη βοήθησε όμως οικονομικά για πολλά χρόνια, ακόμα και όταν ήταν πλέον παντρεμένη και είχε τη δική της οικογένεια.
Η εξαρτημένη σχέση του με την Μπέρτα δε σταμάτησε ποτέ καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, αλληλογραφούσαν και συζητούσαν συχνά για τον πόλεμο και την ειρήνη. Σε μια επιστολή του, της είπε χαρακτηριστικά “Ίσως τα εργοστάσιά μου βάλουν τέλος στον πόλεμο νωρίτερα απ’ τα συνέδριά σου. Την ημέρα που δύο σώματα στρατού θα μπορούν να εξολοθρεύουν το ένα το άλλο σε ένα δευτερόλεπτο, όλα τα πολιτισμένα έθνη σίγουρα θα οπισθοχωρήσουν με φρίκη και θα διαλύσουν τα στρατεύματά τους”.
Χαρακτηριστικό επίσης του Γ Τύπου είναι να εξαρτάται από παλιές σχέσεις και να επιστρέφει σε άτομα από τα οποία είχε πληγωθεί.
Μπορεί σίγουρα η εφεύρεσή του να μην έφερε ειρήνη, αλλά τον έκανε ζάμπλουτο σε μικρό χρονικό διάστημα. Ο ίδιος ακολουθούσε πολιτική γενναιοδωρίας με τους χιλιάδες εργαζομένους του. Είχε την ελπίδα όμως ότι ο δυναμίτης θα χρησιμοποιούνταν για καθαρά ειρηνικούς σκοπούς και απογοητεύτηκε όταν το όνειρο του δε βγήκε αληθινό, αν και φυσικά συνέχισε να πουλάει σε οποιονδήποτε αγοραστή πλήρωνε. Έβλεπε με ολοένα μεγαλύτερη απαισιοδοξία το μέλλον του ανθρωπίνου γένους.
Σύμφωνα με μια ιστορία, χωρίς όμως να έχει εξακριβωθεί η εγκυρότητά της, όταν πέθανε ο άλλος αδερφός του ο Λούντβιχ, μια παρισινή εφημερίδα αντί να δημοσιεύσει τη νεκρολογία του Λούντβιχ, δημοσίευσε κατά λάθος αυτή του Άλφρεντ, γράφοντας: «Ο Έμπορος του Θανάτου είναι νεκρός. Ο Δρ. Άλφρεντ Νόμπελ, αυτός που πλούτισε εφευρίσκοντας τρόπους να σκοτώνονται περισσότεροι άνθρωποι πιο γρήγορα από ποτέ, απεβίωσε χτες». Έδειχναν ξεκάθαρα και πικρόχολα την αντίθεση τους στην εφεύρεση του δυναμίτη. Ο Άλφρεντ ονομάστηκε «Έμπορος του Θανάτου». Ο χαρακτηρισμός δεν του άρεσε καθόλου και με κάθε τρόπο θέλησε να αλλάξει την αρνητική εικόνα που είχε δημιουργηθεί για το πρόσωπό του. Ξαφνιάστηκε και αναρωτήθηκε: έτσι με βλέπει ο κόσμος; Ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του ιδεαλιστή, καλλιτεχνική και πολιτισμένη φύση και ήθελε να μοιραστεί και ο υπόλοιπος κόσμος την ίδια άποψη με τη δική του. Άρχισε να σκέφτεται την πιθανότητα να διαθέσει ένα μεγάλο τμήμα της περιουσίας του για φιλανθρωπικούς και ερευνητικούς σκοπούς σε διάφορα ιδρύματα.
Το 1891 κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία εναντίον της Γαλλίας, επειδή πουλούσε εκρηκτικά πολεμοφόδια στην Ιταλία. Ο Νόμπελ αποσύρθηκε ακόμα περισσότερο και κλείστηκε στον εαυτό του, εγκατέλειψε αναγκαστικά το Παρίσι και εγκαταστάθηκε στην όμορφη έπαυλη του στο Σαν Ρέμο την οποία αποκαλούσε «mio nido», που σημαίνει “η φωλιά μου”.
Υπέφερε σωματικά αλλά και ψυχικά, αξιοπερίεργο δε είναι ότι υπερέβαλε στις εκφράσεις του και θεωρούσε ότι υπέφερε πολύ περισσότερο ακόμα και από λιγότερο ευνοημένους ανθρώπους. «Κανένας άνθρωπος δε θα μπορούσε να βασανιστεί και να υποφέρει περισσότερο από μένα» γράφει σε ένα του γράμμα σε κάποια φάση που αισθανόταν ιδιαίτερα δυστυχισμένος.
Το μόνο που δεν τον εγκαταλείπει ποτέ είναι η εφευρετικότητά του. Όταν δεν ταξιδεύει για τη δουλειά του, κλείνεται στα αναρίθμητα εργαστήριά του στην Ευρώπη και αφοσιώνεται στην έρευνα: από το εργαστήριο της Στοκχόλμης στο αντίστοιχο του Αμβούργου, τη Σκοτία και το Σαν Ρέμο της Ιταλίας. Πέρα από εκρηκτικές ύλες, προσφέρει στην οικουμένη μια σειρά από υλικά όπως το συνθετικό δέρμα, το συνθετικό λάστιχο (καουτσούκ), το τεχνητό μετάξι κ.ά. Στο σύνολό τους κατέθεσε 355 πατέντες για προϊόντα, τεχνολογίες και διαδικασίες.
Συνεχίζει πάντα να τον γοητεύει η ιδέα της παγκόσμιας ειρήνης και διαβάζει με πάθος το βιβλίο «Κάτω τα όπλα» που έγραψε η Μπέρτα. Ο ίδιος υποστήριζε ότι όλα τα έθνη έπρεπε να κάνουν μια συμφωνία που θα εξασφάλιζε την ειρήνη για αιώνες και τουλάχιστον σε θεσμικό επίπεδο, αποδείχθηκε προφητικός, με τη δημιουργία της Κοινωνίας των Εθνών και του ΟΗΕ, πολλά χρόνια αργότερα.
Μετά από πολλή σκέψη σκηνοθέτησε μία μεγάλη και απλόχερη χειρονομία για να διασφαλίσει τη θέση του στην εκτίμηση του κόσμου: θα χρηματοδοτούσε βραβεία για την ανθρώπινη πρόοδο. Τα βραβεία Νόμπελ ήταν κάτι το τελείως καινούριο στην ιστορία και για άλλη μία φορά έγινε φανερό το καινοτόμο πνεύμα και η ικανότητα του να σκέφτεται δημιουργικά. Έτσι, τα τελευταία χρόνια της ζωής του ένιωσε ικανοποίηση για την απόφασή του να αφήσει τα βραβεία του κληρονομιά για την ανθρωπότητα, ενώ ταυτόχρονα είχε βρει στο βοηθό του Ragnar Sohlman ένα καλό φίλο, για τον οποίο ο ίδιος έλεγε ότι ένιωθε σα να βλέπει τον εαυτό του στα νιάτα του.
Η χειρόγραφη διαθήκη του Άλφρεντ Νόμπελ
Ο Άλφρεντ πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου 1896 και η κηδεία του που έγινε στη Στοκχόλμη ήταν από τις μεγαλύτερες που έγιναν ποτέ στην πόλη. Ο μοναχικός άνδρας είχε γράψει αρκετές φορές τη διαθήκη του, τελευταία φορά που την έγραψε ήταν το Νοέμβριο του 1895. Το έγγραφο της διαθήκης ήταν τέσσερις κιτρινισμένες σελίδες χαρτί, με πυκνή γραφή και σημειώσεις σε όλες τις γωνιές. Ο Άλφρεντ Νόμπελ μέσα στις σελίδες αυτές, δίνει αυστηρές οδηγίες για την μετά θάνατο επιθυμία του, η οποία όριζε να διατεθεί το 94% της περιουσίας του, ποσό που έφτανε τα 31 εκατ. σουηδικές κορώνες, σημερινά πάνω από 200 εκατομμύρια ευρώ, για την ίδρυση και καθιέρωση των Βραβείων Νομπέλ, όπως τα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Τα βραβεία θα διανέμονταν «σε αυτούς που το προηγούμενο έτος αφιέρωσαν τη ζωή τους για το καλύτερο δυνατό όφελος της ανθρωπότητας» σε πέντε τομείς: τη Φυσική, τη Χημεία, την Ιατρική, τη Λογοτεχνία και την Ειρήνη, που αποτελούσαν και τα ενδιαφέροντα της ζωής του
Όταν διαβάστηκε η διαθήκη του, σοκαρίστηκε τόσο η οικογένειά του όσο και ο κόσμος ολόκληρος. Τόσα χρήματα να δίνονται για την πρόοδο της επιστήμης, της λογοτεχνίας και της ειρήνης δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο φαινόμενο. Ο διεθνής τύπος ήταν θετικός, αφού τα βραβεία θα δίνονταν χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η χώρα προέλευσης. Η οικογένεια του Νόμπελ αμφισβήτησε τη διαθήκη και ζήτησε να εξετασθεί και ο βασιλιάς της Σουηδίας απογοητεύτηκε από το γεγονός ότι τα βραβεία μπορούσαν να απονέμονται και σε μη Σκανδιναβούς. Ο βοηθός του Νόμπελ, όμως, Sohlman με πολύ αγώνα και παρά τις πολλές αντιδράσεις και δυσκολίες που αντιμετώπισε, πραγματοποίησε την επιθυμία που άφησε στη διαθήκη του ο Νόμπελ και τα πρώτα βραβεία Νόμπελ δόθηκαν στις 10 Δεκέμβρη του 1901, στην πέμπτη επέτειο θανάτου του Άλφρεντ Νόμπελ.
Το άγαλμα του Άλφρεντ Νόμπελ στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα στη Στοκχόλμη.
Με την προσφορά του ήθελε να βγάλει από πάνω του τον χαρακτηρισμό «Έμπορος του Θανάτου» και να τον θυμούνται ως τον άνθρωπο που υποστήριξε και βράβευσε την καινοτομία, την εξέλιξη, την πρόοδο και την ειρήνη. Ο ίδιος ξεχάστηκε σαν προσωπικότητα, αφού ελάχιστοι γνωρίζουν πια ότι το Νόμπελ είναι όνομα και όχι βραβείο. Η προσφορά του όμως αναγνωρίστηκε μετά το θάνατό του και τελικά κατάφερε να συνδέσει τα βραβεία με την ειρήνη και όχι με την καταστροφή.
Πηγές στο διαδίκτυο
Nobelprize.org
http://www.nobelprize.org/alfred_nobel/
biography.com
http://www.biography.com/people/alfred-nobel-9424195#synopsis
HistoryAccess.com
http://historyaccess.com/alfrednobel-hist.html
Wikipedia.org
https://en.wikipedia.org/wiki/Alfred_Nobel
Μηχανή του χρόνου
http://www.mixanitouxronou.gr/o-idritis-ton-vravion-nompel-anakalipse-ton-dinamiti-gia-na-stamatisi-tous-polemous-ton-onomasan-emporo-tou-thanatou-ke-thespise-ta-vravia-gia-na-katharisi-to-onoma-tou/
Σαν σήμερα
https://www.sansimera.gr/biographies/573
Πρώτο θέμα
http://www.protothema.gr/world/article/463052/i-heirografi-diathiki-tou-alfred-nobel-anoigei-gia-to-koino-/
naftemporiki.gr
http://www.naftemporiki.gr/story/932261/alfrent-nompel-i-xeirografi-diathiki-tou-ektithetai-gia-proti-fora
Tvxs ανεξάρτητη ενημέρωση
http://tvxs.gr/news/taksidia-sto-xrono/o-alfrent-nompel-os-%C2%ABemporos-thanatoy%C2%BB-kai-ta-brabeia&dr=tvxsmrstvxs
newsbeast.gr
http://www.newsbeast.gr/portraita/arthro/564546/o-idiaiteros-efeuretis-alfred-nobel
από Olga Atmatzidou | 8 Φεβ 2017 | 1η Σελίδα, Τυπολογία & Κοινωνία |
Οι ερευνητές τα τελευταία χρόνια έχουν καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια να απαντήσουν το ερώτημα εάν ο επιτυχημένος επιχειρηματίας γεννιέται ή γίνεται. (αναπτύσσεται μέσα στο περιβάλλον στο οποίο δραστηριοποιείται). Το ερώτημα αυτό έχει απαντηθεί μέσα από το μοναδικό στον κόσμο επιχειρηματικό Μοντέλο Tri-Anthropo-Type Paschalidis. Η στρατηγική και η πολιτική του Μοντέλου αυτού παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία σε παγκόσμια συνέδρια και εφαρμόζεται σε μεγάλες πολυεθνικές αλλά και μικρομεσαίες εταιρίες σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με το Μοντέλο Tri-Anthropo-Type Paschalidis το μυστικό αυτό λοιπόν κρύβεται στην κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του εγκέφαλου του κάθε ανθρώπου. Σύμφωνα με τις βασικές αρχές του Μοντέλου, κάθε άνθρωπος ανήκει σε έναν από τους τρεις διακριτούς Τύπους προσωπικότητας A, B και Γ, που διαφοροποιούνται κυρίως από τη λειτουργία και πλαστικότητα του εγκεφάλου. Κάθε ανθρώπινος Τύπος έχει συγκεκριμένα φυσιολογικά, νευροανατομικά και νευροχημικά χαρακτηριστικά τα οποία καθορίζονται από τη γενετική σύσταση του ενός από τους δυο γονείς.
Οι τρεις Τύποι προσωπικότητας προέρχονται από διαφοροποιήσεις στη λειτουργία των τριών εγκεφαλικών δομών του μεταιχμιακού συστήματος: τον κροταφικό λοβό, την αμυγδαλή και τον ιππόκαμπο. Το Μοντέλο Tri-Anthropo-Type Paschalidis ανοίγει στους επιχειρηματίες το μονοπάτι της αυτογνωσίας, της ετερογνωσίας και της προσωπικής ανάπτυξης. Έτσι τους καθιστά ικανούς να εντοπίζουν τις αιτίες της επιχειρηματικής τους συμπεριφοράς και τα κίνητρα για να γίνουν επιτυχημένοι επιχειρηματίες. Με βάση το Μοντέλο, ο κάθε Τύπος αναπτύσσει διαφορετική ιδιοσυγκρασία, δυνατότητες και αδυναμίες καθώς το τμήμα του εγκεφάλου με το οποίο λειτουργεί τον αναγκάζει να συμπεριφέρεται ξεχωριστά.
Έτσι ο Α Τύπου επιχειρηματίας είναι οπτικός, επεξεργάζεται τις πληροφορίες άμεσα και δρά ακαριαία. Η βιασύνη και η νευρικότητα τον κάνουν πρακτικό, με αυτοπεποίθηση, με γρήγορη αντίληψη, ευελιξία, έμπνευση αλλά από την άλλη τον κάνουν να είναι ανυπόμονος, οξύθυμος, απρόβλεπτος. Είναι ο επιχειρηματίας με την ιδιοσυγκρασία ενός ηγέτη, αυτός που αρπάζει τις ευκαιρίες προκειμένου να επιτύχει το κέρδος. Ο Β Τύπου είναι ακουστικός, επεξεργάζεται τις πληροφορίες διαδοχικά, είναι προσεκτικός στη δράση του, έχει αναπτυγμένη την ικανότητα της διαχείρισης. Η διαχείριση και η επεξεργασία τον κάνουν υπομονετικό, τυπικό, αναλυτικό, σταθερό, ικανό στην οργάνωση, στο σχεδιασμό και τον υπολογισμό, και από την άλλη η ανησυχία και ο φόβος τον αναγκάζουν να δρα προσεκτικά. Ανήκει στην κατηγορία του επιχειρηματία της αναγκαιότητας προκειμένου να έχει ασφάλεια και σταθερότητα. Τέλος ο Γ Τύπου είναι κιναισθητικός, επεξεργάζεται τις πληροφορίες με εμμονή στη λεπτομέρεια. Η επιμονή και το πάθος τον κάνουν απαιτητικό, εργατικό, πεισματάρη και τελειομανή, με γρήγορη αντίληψη, καλή μνήμη και με ικανότητα υλοποίησης του στόχου που έχει βάλει με προσήλωση. Θέλει να ασκεί επιρροή στους γύρω του και δε φεύγει από μια προβληματική κατάσταση. Είναι ο επιχειρηματίας της διαφορετικότητας, ο καινοτόμος που δεν του αρέσει η πεπατημένη.
Το Μοντέλο Πασχαλίδη δίνει στους επιχειρηματίες έναν «Άσσο στο μανίκι τους», τον “joker” της ανταγωνιστικής αγοράς. Παρέχει τη δυνατότητα να αναγνωρίσουν με ταχύτητα και με λεπτομέρεια τον χαρακτήρα και την συμπεριφορά των εργαζομένων τους ώστε να αποφευχθεί η οποιαδήποτε ψυχική και σωματική ασθένεια, καθώς οι εργαζόμενοι είναι ευτυχισμένοι στο εργασιακό τους περιβάλλον. Επίσης οι σχέσεις και οι συνεργασίες μεταξύ επιχειρηματιών, μετόχων και εργαζομένων γίνονται αποδοτικές και αρμονικές. Ο κάθε επιχειρηματίας τώρα μέσα από την εκπαίδευση του Μοντέλου αναγνωρίζοντας τον Τύπο του και τον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου του μαθαίνει να αποδεσμεύεται από τις ακρότητες του και τις συγκεκριμένες συμπεριφορές και δράσεις που μέχρι τώρα τον περιόριζαν. Με αυτό τον τρόπο ελαττώνει τις αδυναμίες του, ενισχύει τα δυνατά του στοιχεία και υιοθετεί τα δυνατά και θετικά χαρακτηριστικά των άλλων δύο Τύπων, με αποτέλεσμα να αποκτά μοναδική και ολοκληρωμένη προσωπικότητα και να γίνει ο κάθε ένας ανεξάρτητα του Τύπου του ηγέτης στην επιχείρησή του χωρίς στρες. Μέχρι τώρα ο επιτυχημένος ηγέτης και επιχειρηματίας γεννιόταν χωρίς απαραίτητα να είναι και ευτυχισμένος, τώρα μπορεί ο κάθε ένας να γίνει ηγέτης, να παραμείνει ηγέτης και να είναι ευτυχισμένος χωρίς στρες. Το Μοντέλο διαμορφώνει μια νέα εταιρική κουλτούρα ως προς τη συμπεριφορά και τη λειτουργία της επιχείρησης που υιοθετήθηκε από τους επιχειρηματίες. Δίνει την πραγματική εικόνα της αγοράς και της εταιρίας. Ενισχύει την ταυτότητα (brand) των εταιρειών, με αποτέλεσμα να γίνονται ελκυστικές για τους εργαζόμενους. Δίνει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, συγκρινόμενο με άλλα μοντέλα, και διασφαλίζει στους εργοδότες την καλύτερη δυνατή ανάθεση αρμοδιοτήτων και εργασιών.
Πηγές:
1.G. Paschalidis, “The Paschalidis Tri-Anthropo-Type Business: A Person-centered Innovative Discovery, Leading to Successful Management, Optimal Performance and Cost Effectiveness”, Proceedings of the International Conference on Advanced Education and Management (ICAEM2014), Beijing, 2014, pp.494-497 [online] available from available from http://books.google.gr/books?id=uUztAgAAQBAJ&pg=PA494&dq=%22entorhinal+cortex%22++personality+traits&hl=el&sa=X&ei=-FHzU5K0DsWgyAOQgIH4Bg&ved=0CB4Q6AEwAA#v=onepage&q=%22entorhinal%20cortex%22%20%20personality%20traits&f=false
2. G. Paschalidis, “The Tri-Anthropo-Type Paschalidis Business Model. A new tool for the interpretation of entrepreneurial motives and behavior” Proceedings of the 9th International Conference for Entrepreneurship, Innovation and Regional Development, Bucharest, 2016.