Η γυναίκα, η μητέρα, κλήθηκε να συμβάλει στον οικογενειακό προϋπολογισμό και να βγει στην αγορά εργασίας. Η «ανδροποίηση» των γυναικών με την έξοδό τους στην παραγωγή και στην αγορά εργασίας, ξεκίνησε από τη Σοβιετική Ένωση κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου επειδή δεν υπήρχαν επαρκή ανδρικά εργατικά χέρια, αφού οι άνδρες είχαν χαθεί στον πόλεμο. Δόθηκε έτσι ηχηρά το πρώτο μήνυμα για την απελευθέρωση της γυναίκας, που στη συνέχεια θα τη σκλάβωνε χειρότερα.
Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία η «ανδροποίηση» τους. Βγήκαν, λοιπόν, ως άνδρες στην αγορά εργασίας και φοβούμενες ότι δε θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στον εργασιακό χώρο, υποβίβασαν τη θηλυκή τους πλευρά, «έγιναν» άνδρες και παρίσταναν τις γυναίκες.
Το φαινόμενο αυτό στη συνέχεια, επεκτάθηκε σε όλη τη Δυτική Ευρώπη και φυσικά και στη χώρα μας με μικρή καθυστέρηση, αφού η Ελλάδα δεν είχε τόσο μεγάλες απώλειες στον ανδρικό της πληθυσμό.
Σήμερα, η γυναίκα έχει εδραιώσει τη θέση της στην αγορά εργασίας, ανεξάρτητα από το αν υπάρχει ή όχι επάρκεια ανδρικών χεριών. Το γεγονός όμως αυτό, αυτομάτως την καθιστά ανεξάρτητη και την απομακρύνει από την ανάγκη ενός γάμου με σκοπό την κατοχύρωσή της.
Δεν παντρεύεται λοιπόν, ούτε για να εξασφαλιστεί, όπως έκανε κάποτε, ούτε για να κάνει παιδιά, επειδή θεωρεί ότι αυτά μπορούν να αποκτηθούν και εκτός γάμου. Αυτή είναι η καινούρια τάση της εποχής. Την κατάσταση αυτή επιβραβεύει και ενισχύει πλέον και η επίσημη πολιτεία, η οποία δίνει και τα αντίστοιχα επιδόματα στις ανύπαντρες μητέρες.
Όλη αυτή η «μετάλλαξη», καλύφθηκε πίσω από τη βιτρίνα της «ισότητας». Η γυναίκα λοιπόν έγινε σκληρή, πολύ σκληρή και αποποιήθηκε τον πραγματικό, το φυσικό της ρόλο. Κατάντησε στρατιώτης και απέκτησε δύο έντονα αντικρουόμενους ρόλους.
Λειτουργεί σαν άνδρας και παριστάνει τη γυναίκα, ενώ θα έπρεπε να λειτουργεί σα γυναίκα και απλά να παριστάνει τον άνδρα. Αυτός είναι και ο λόγος που σήμερα οι γυναίκες ψάχνουν να βρουν ένα άνδρα και δεν τον βρίσκουν. Τί άνδρα να βρουν, αφού οι ίδιες έχουν μετατραπεί σε άνδρες;
Από το άλλο μέρος και ο άνδρας με τη σειρά του βρίσκεται έξω στο στίβο της ζωής και αγωνίζεται να βρει μια θέση στην αγορά εργασίας για να προσφέρει στην οικογένειά του. Με αποτέλεσμα, σε μια οικογένεια και οι δύο γονείς προσπαθούν μόνο να προσφέρουν χωρίς να μπορεί κανένας από τους δύο να ανταποκρίνεται επαρκώς στον πραγματικό του ρόλο. Βρίσκονται πάντα σε άμυνα, και αυτό τους αναγκάζει να γίνονται νευρικοί και απότομοι. Δεν έχουν αντοχή και ανεκτικότητα. Αυτό δικαιολογούσε πάντα εν μέρει τις αντιδράσεις του άνδρα, όταν επέστρεφε στο σπίτι εκνευρισμένος και εξαντλημένος από την εργασία του. Τις περισσότερες φορές έδινε την εντύπωση ότι ήταν σκληρός και ότι συμπεριφέρεται σαν «ανατολίτης».
Στις μέρες μας όμως, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τη γυναίκα. Βρίσκεται σε άμυνα, γίνεται σκληρή, αυστηρή. Μεταφέροντας στο σπίτι την ανταγωνιστικότητα που βιώνει στη δουλειά της, η γυναίκα-εργάτης θυσίασε τη θηλυκή-μητρική της πλευρά και έχασε την ανοχή, τη δεκτικότητα, την υποχωρητικότητα, τη μακροθυμία και τη γλυκύτητα του φύλου της.
Η μάνα, σαν ένας ακόμα πολεμιστής, γυρνάει αρματωμένη στο σπίτι με νεύρα και άγχος και πυροβολεί όποιον βρει, μετατρέποντας έτσι την εστία της σε πολεμική αρένα. Οι γυναίκες έπεσαν θύματα του νέου τους ρόλου, επειδή στερήθηκαν τη φύση τους και λειτούργησαν ενάντια στο πρόγραμμα που είχαν (και συνεχίζουν να έχουν) στο κάθε τους κύτταρο. Η γυναίκα δέχθηκε καίριο πλήγμα στην ίδια της τη φύση, επειδή καμιά από τις ιδιότητες του φύλου της, δεν ταιριάζει στο ρόλο της εργαζόμενης μητέρας.
Έτσι, στο σπίτι τώρα επικρατεί το χάος, η ασυδοσία και η σύγχυση. Το αποτέλεσμα είναι η οικογένεια να έχει στερηθεί όλες τις πρωταρχικές θεϊκές της ιδιότητες και να έχει αποκτήσει άλλες, επίκτητες, «εμπορικές», «σύγχρονες».
Στο σπίτι ζουν τώρα δυο «ανατολίτες». Δύο πατεράδες και καμία μητέρα που εκπαιδεύουν έναν καινούριο εγκέφαλο, το παιδί τους, να είναι νευρικός, αντιδραστικός, να είναι «ανατολίτης» και να βρίσκεται συνεχώς σε επιφυλακή, προκειμένου να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της κοινωνίας. Του διδάσκουν να είναι πάντα ετοιμοπόλεμος και καλός στρατιώτης, να κυνηγά τα πάντα για να τα αποκτήσει. Το αποτέλεσμα φυσικά, είναι να μη μπορεί να χαρεί τη ζωή, επειδή ο πόλεμος σε θέλει συνεχώς σε εγρήγορση και ετοιμότητα προκειμένου να ανταπεξέλθεις. Πρέπει να κυνηγάς για να αποκτήσεις το καθετί, ενώ η ζωή σε θέλει σε αρμονία, προκειμένου να απολαύσεις όσα με ευκολία θα σου έρχονται από μόνα τους, χωρίς να χρειάζεται να τα κυνηγήσεις. Επειδή, ό,τι δεν κυνηγάς και δεν πιέζεσαι προκειμένου να το αποκτήσεις, έρχεται αβίαστα πάντα από μόνο του, θα έρθει την ώρα που είναι ώριμο. Ακόμη και αν δεν εκπαιδευτεί το παιδί συνειδητά από τους γονείς ως πολεμιστής, εκπαιδεύεται ασυνείδητα από μόνο του, αντιγράφοντας κινήσεις, αντιδράσεις, συμπεριφορές και δράσεις των γονιών του. Και οι γονείς αναρωτιούνται: σε ποιον έμοιασε το παιδί και έγινε τόσο σκληρό; Χωρίς να συνειδητοποιούν ότι αντέγραψε αυτούς τους ίδιους.
Δρ. Γιώργος Πασχαλίδης Tri Anthropo- Type
Αποδέσμευση από το Πεπρωμένο- Ανακάλυψη των Τριών Ανθρώπινων Τύπων-2oς τόμος