Ανάλυση της προσωπικότητας του Alfred Nobel, Γ Τύπου από μητέρα. Ένας βαθύπλουτος εφευρέτης που αγωνίστηκε να πείσει τον κόσμο ότι με το δυναμίτη θα φέρει ειρήνη. Ένα δώρο για τους φίλους μου στη Σουηδία, λίγες ώρες πριν το ταξίδι μου στη Στοκχόλμη.

Ο Νόμπελ ήρθε για να αλλάξει τον κόσμο και το έκανε τόσο εν ζωή όσο και μετά τον θάνατό του. Ο ιδρυτής των βραβείων Νόμπελ εφηύρε τον δυναμίτη «για να σταματήσει τους πολέμους». Τον ονόμασαν έμπορο του θανάτου και θέσπισε τα βραβεία για να «καθαρίσει» το όνομά του.

Ο Άλφρεντ Νόμπελ γεννήθηκε στη Στοκχόλμη στις 21 Οκτωβρίου 1833 και ήταν γιος του Εμμανουήλ Νόμπελ. Ο πατέρας του ήταν μηχανικός και εφευρέτης, ο οποίος κατασκεύαζε γέφυρες και κτίρια και αφού πτώχευσε, δοκίμασε το 1837 την τύχη του στη Ρωσία. Εκεί πράγματι ο Εμμανουήλ Νόμπελ κατάφερε να εντυπωσιάσει τον τσάρο με μια από τις εφευρέσεις του, την υποθαλάσσια νάρκη κατά εχθρικών πλοίων. Κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου, προμήθευε πολεμικό εξοπλισμό στη ρωσική κυβέρνηση κερδίζοντας πολλά χρήματα. Ο Εμμανουήλ είχε έντονη επιθυμία να κάνει το γιο του Άλφρεντ χημικό και να τον στείλει στο εξωτερικό να σπουδάσει. Λόγω της οικονομικής του ευχέρειας, του παρείχε κατ’ οίκον μαθήματα Χημείας μέχρι την ηλικία των 16 ετών. Παράλληλα, ο Άλφρεντ μάθαινε Αγγλικά, Γερμανικά, Γαλλικά και Ρωσικά. Ήταν ιδιαίτερα έξυπνος, φιλομαθής και είχε πολλά ενδιαφέροντα, αμφιταλαντευόταν όμως μεταξύ της αγάπης του για τη Χημεία και τη Φυσική, και της κλίσης του στην ποίηση και τη λογοτεχνία. Ο πατέρας του για να του δώσει τα κατάλληλα εφόδια που θα τον έκαναν τον καλύτερο χημικό και μηχανικό τον στέλνει για σπουδές μακριά στο εξωτερικό. Ο Άλφρεντ, έτσι θα επισκεφτεί τη Σουηδία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, ακόμα και τις ΗΠΑ, μαθαίνοντας ό,τι όφειλε να ξέρει ο χημικός της εποχής.

Εδώ φαίνεται το χαρακτηριστικό γνώρισμα της συμπεριφοράς του Γ Τύπου ο οποίος διαθέτει πολλά χαρίσματα και ταλέντα, ασχολείται με πολλά πράγματα, αλλά δεν του είναι εύκολο να αποφασίσει το αντικείμενο με το οποίο θα ασχοληθεί επαγγελματικά σε βάθος χρόνου. Είναι επίσης γνωστό ότι ο Γ τύπος έλκεται ιδιαίτερα από επαγγέλματα που απαιτούν ιδιαίτερη γνώση και εξειδίκευση σε κάποια τέχνη, επαγγέλματα που σχετίζονται με το χειρισμό ή τη δημιουργία όπλων και αυτά που του κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον και παρουσιάζουν προκλήσεις. Όσον αφορά στη συμπεριφορά του πατέρα του, επίσης Γ Τύπου, διαπιστώνουμε το χαρακτηριστικό στοιχείο προσωπικότητας του γονέα Γ Τύπου, ο οποίος θέλει είτε έμμεσα είτε άμεσα να επιβάλει στα παιδιά του να ακολουθήσουν το δρόμο που ο ίδιος θεωρεί καλύτερο και σωστότερο γι’ αυτά, φτάνοντας σε σημείο ακόμα και να τα στείλει σε μακρινά μέρη ή να τα υποβάλλει σε δοκιμασίες και σκληρές εκπαιδεύσεις, επειδή έτσι θεωρεί ότι θα έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, δηλαδή ότι το παιδί τους θα βγει ψημένο στη ζωή.

Ο Άλφρεντ με την ολοκλήρωση των σπουδών στις ΗΠΑ, στις οποίες και έλαβε την πρώτη του πατέντα για τον γκαζομετρητή, επιστρέφει στη Ρωσία για να βοηθήσει τον πατέρα του. Με τη λήξη όμως του πολέμου το 1856, η Ρωσία δεν ήθελε να αγοράσει άλλα όπλα από τον Εμμανουήλ και έτσι η εταιρεία του πτώχευσε. Ο Εμμανουήλ και οι δύο του γιοι, Άλφρεντ και Εμίλ, επιστρέφουν στη Στοκχόλμη, ενώ οι άλλοι δύο Ρόμπερτ και Λούντβιχ, παραμένουν στη Ρωσία όπου με πολλές δυσκολίες σώζουν την οικογενειακή επιχείρηση και αναπτύσσουν την πετρελαϊκή τους βιομηχανία αποκτώντας μεγάλο πλούτο.

Στη Στοκχόλμη ο Άλφρεντ ανοίγει εργοστάσιο παραγωγής νιτρογλυκερίνης, την παρασκευή της οποίας είχε γνωρίσει σε ένα από τα ταξίδια του. Μετά από πολλούς πειραματισμούς και αρκετές εκρήξεις, ανακαλύπτει ένα μείγμα το οποίο δημιουργεί έκρηξη 10 φορές ισχυρότερη από τη νιτρογλυκερίνη, τη μαύρη πυρίτιδα της εποχής. Δεν παύει ποτέ να πειραματίζεται με το εκρηκτικό μείγμα με κίνδυνο της ζωής του, αλλά και των εργαζομένων του.

Εύκολα παρατηρούμε και άλλα στοιχεία της συμπεριφοράς και δράσης που διακρίνει το Γ Τύπο, όπως το ότι είναι είναι ανικανοποίητος, φιλόδοξος και ασυμβίβαστος, έλκεται από το νεωτερισμό, την εξερεύνηση, το άνοιγμα νέων δρόμων, καθώς και το ότι παθιάζεται τόσο πολύ από το στόχο του να γίνει δεξιοτέχνης και πρωτοπόρος στο είδος του που δε φοβάται να ρισκάρει, ακόμα και να διακινδυνεύσει, τη ζωή του για να πειραματιστεί και να πετύχει αυτό που έχει βάλει στο μυαλό του.

Ο Άλφρεντ δε μπόρεσε όμως να τιθασεύσει το εκρηκτικό μείγμα, με συνέπεια λίγο μετά την έναρξη λειτουργίας του εργοστασίου του μία έκρηξη να στοιχίσει τη ζωή στον αδελφό του Εμίλ και σε μερικούς ακόμη εργαζόμενους. Το εργοστάσιο καταστράφηκε ολοσχερώς και η σουηδική κυβέρνηση του απαγόρευσε να το ξαναχτίσει στην πόλη για να μην τινάξουν την πρωτεύουσα στον αέρα, υποχρεώνοντας τους Νόμπελ να κατασκευάσουν τη νέα τους μονάδα στις όχθες μιας λίμνης πολύ μακριά από τη Στοκχόλμη. Αυτό δεν αποτέλεσε πρόβλημα για τον Άλφρεντ, που απτόητος μετακινείται στην ύπαιθρο για να συνεχίσει τις έρευνές του.

Επηρεασμένος από τον θάνατο του Εμίλ και την επώδυνη τραυματική του εμπειρία, έβαλε στόχο ζωής να εξελίξει την παραγωγή των εκρηκτικών υλών και να ανακαλύψει ένα ασφαλέστερο τρόπο παρασκευής νιτρογλυκερίνης, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιείται σε ορυχεία και διανοίξεις σηράγγων. Όταν αυτές του οι ανακαλύψεις χρησιμοποιήθηκαν για να ανοίξουν μια σήραγγα, ο φόβος της σουηδικής κυβέρνησης μετατράπηκε σε ενδιαφέρον και αποκαταστάθηκε σταδιακά το όνομα και το κύρος του.

Στο σημείο αυτό φαίνεται ιδιαίτερα η χαρακτηριστική επιμονή του Γ Τύπου να κατακτήσει το στόχο του μετατρέποντας τον πόνο του σε κίνητρο για εξέλιξη.

Μετά από πολλούς πειραματισμούς ανακάλυψε την πυρίτιδα σε σκόνη, τη δυναμίτιδα, η οποία εδραιώθηκε στην κατασκευή των εκρηκτικών μέχρι την επανάσταση των πλαστικών. Η ανακάλυψη ήταν σημαντική, αλλά ακόμη δεν ήταν ασφαλής, αφού με τη χρήση της προκλήθηκαν διάφορες εκρήξεις όπως π.χ. σε ένα ξενοδοχείο στη Νέα Υόρκη όπου τραυματίστηκαν 8 άνθρωποι, σε ένα πλοίο όπου διαλύθηκε και σκοτώθηκαν 50 άνθρωποι, και σε δυο εργοστάσια στο Σίδνεϋ και το Αμβούργο που καταστράφηκαν.

Εξαιτίας των εκρήξεων αυτών ο Α. Νόμπελ μπήκε σε δικαστική διένεξη όπου αγωνίστηκε να υπερασπιστεί τον εαυτό του και την μέθοδό του. Προκειμένου να πείσει το δικαστή, έκανε μία ριψοκίνδυνη κίνηση: έριξε μέσα στο δικαστήριο ένα δοχείο νιτρογλυκερίνη από ύψος και δεν προκλήθηκε έκρηξη. Μετά, έριξε ένα σπίρτο που πήρε φωτιά αλλά δεν προκάλεσε έκρηξη. Απέδειξε με τον τρόπο αυτό ότι οι καταστροφές μπορεί να οφείλονταν στη ζέστη και ότι ο ίδιος δεν έφερε ευθύνη. Παρά τη δικαίωση του όμως, οι πελάτες του και οι πλοιοκτήτες του επέβαλλαν εμπάργκο και για δύο χρόνια ο τζίρος της επιχείρησής του καταρρακώθηκε.

Χτυπημένος από όλους και καταπονημένος, επανέρχεται πιο δυνατός από ποτέ και, όπως ο φοίνικας ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του, πατεντάρει τη νέα εκρηκτική ύλη, το «δυναμίτη», από την ελληνική λέξη «δύναμις», που καθιστά ευκολότερη τη διάνοιξη τούνελ και καναλιών διευκολύνοντας καθοριστικά τις οικοδομικές εργασίες. Η αγορά υποδέχεται τη νέα εφεύρεση με ανυπομονησία και μέσα σε λίγα χρόνια έχει στην κατοχή του 90 εξοπλιστικά εργοστάσια σε περισσότερες από 20 χώρες του πλανήτη, ενώ αποδεικνύεται περίτρανα το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Νόμπελ.

Παρατηρούμε τη δράση του Γ Τύπου, ο οποίος όταν θέσει κάποιο σημαντικό στόχο επιδεικνύει πειθαρχία, αφοσίωση και υπερβολική προσήλωση στην εργασία του για τον πετύχει. Με επιμονή και εργατικότητα επιδιώκει το τέλειο και αλάνθαστο αποτέλεσμα, μέχρι να εξαντλήσει όλες του τις δυνάμεις.

Γύρω στα 1870 ο Α. Νόμπελ ήταν ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο και τον αποκαλούσαν πλέον «ο βασιλιάς του δυναμίτη» και «sir». Χωρίς να επαναπαυτεί σε όσα έχει καταφέρει και να σταματήσει έστω και λίγο για να τα απολαύσει, συνεχίζει ακάθεκτος και δημιουργεί μια ακόμη πιο δυναμική μορφή δυναμίτιδας, τη ζελατινοδυναμίτιδα, ενώ παράλληλα τελειοποιεί τον πυροκροτητή.

Παρ’ όλες όμως τις οικονομικές απολαβές και την τεράστια καταξίωση στον επαγγελματικό τομέα, στην προσωπική του ζωή ήταν μοναχικός ως χαρακτήρας, βίωσε δύο φορές την απόρριψη από γυναίκες που αγαπούσε και κυκλοφορούσε ινκόγκνιτο και με ελάχιστους φίλους. Ο καταιγιστικός ρυθμός της δουλειάς του και τα συνεχή του ταξίδια δεν του άφηναν χρόνο για προσωπική ζωή. Ο ίδιος περιέγραφε τον εαυτό του ευαίσθητο και εσωστρεφή, ερημίτη, μελαγχολικό και κάπως αντικοινωνικό, αλλά φιλάνθρωπο και πολύ ιδεαλιστή, με φιλοσοφικές ανησυχίες και λογοτεχνικά ενδιαφέροντα.

Υπέφερε από χρόνια προβλήματα υγείας, τα οποία επιδεινώθηκαν και από την καθημερινή του επαφή με τα χημικά. Για το λόγο αυτό, σε ηλικία 43 ετών, κατά τα λεγόμενά του ένιωθε ήδη “ηλικιωμένος”, γι’ αυτό και έβαλε την εξής αγγελία σε εφημερίδα: «Ευκατάστατος και ιδιαίτερα μορφωμένος ηλικιωμένος κύριος αναζητεί κυρία μέσης ηλικίας, μυημένη στις ξένες γλώσσες, ως γραμματέα και οικιακή βοηθό». Ιδανική υποψήφια αποδείχτηκε μια γυναίκα από την Αυστρία, η κόμισσα Bertha Kinsky, η οποία εργάστηκε για ένα διάστημα στο πλευρό του και τον γοήτευσε. Ο ερωτευμένος Άλφρεντ μεταμορφώθηκε σε βαθμό που της έγραφε στίχους και τους της διάβαζε. Της εμπιστευόταν ακόμα την ιδέα του να ανακαλύψει μια ουσία τόσο καταστροφική που θα καθιστούσε τον πόλεμο αδύνατο, ιδέα που αποτελούσε το κίνητρό του για τις συνεχείς του εφευρέσεις. Η Μπέρτα όμως, καθώς ήταν βαθιά ειρηνόφιλη, δε μπορούσε να πειστεί από τις απόψεις του Νόμπελ. Η Μπέρτα μετά από λίγα χρόνια σταμάτησε να εργάζεται για τον Νόμπελ και επέστρεψε στην πατρίδα της για να παντρευτεί τον κόμη Arthur von Suttner. Ο Νόμπελ πληγώθηκε πολύ από την απόρριψη, ωστόσο παρέμεινε καλός φίλος με την κόμισσα και κράτησαν επαφή για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Εν τω μεταξύ, επιδιώκοντας να βελτιώσει την υγεία του και να ανακουφίσει τους πόνους που ένιωθε επισκεπτόταν τακτικά λουτρά σε διάφορα θέρετρα της Ευρώπης. Πάντα διάλεγε πολύ όμορφα σπίτια για να μείνει και πολυτελή θέρετρα για να ξεκουραστεί. Σε ένα θέρετρο γνώρισε και την εικοσάχρονη τότε Sofie Hess, με την οποία κράτησε δεσμό για αρκετά χρόνια. Ο Νόμπελ ωστόσο δεν έμεινε ποτέ μαζί της και την κρατούσε σε απόσταση λέγοντάς της «δε θα μπορέσεις ποτέ να με καταλάβεις σε βαθύτερο επίπεδο». Τη βοήθησε όμως οικονομικά για πολλά χρόνια, ακόμα και όταν ήταν πλέον παντρεμένη και είχε τη δική της οικογένεια.

Η εξαρτημένη σχέση του με την Μπέρτα δε σταμάτησε ποτέ καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, αλληλογραφούσαν και συζητούσαν συχνά για τον πόλεμο και την ειρήνη. Σε μια επιστολή του, της είπε χαρακτηριστικά “Ίσως τα εργοστάσιά μου βάλουν τέλος στον πόλεμο νωρίτερα απ’ τα συνέδριά σου. Την ημέρα που δύο σώματα στρατού θα μπορούν να εξολοθρεύουν το ένα το άλλο σε ένα δευτερόλεπτο, όλα τα πολιτισμένα έθνη σίγουρα θα οπισθοχωρήσουν με φρίκη και θα διαλύσουν τα στρατεύματά τους”.
Χαρακτηριστικό επίσης του Γ Τύπου είναι να εξαρτάται από παλιές σχέσεις και να επιστρέφει σε άτομα από τα οποία είχε πληγωθεί.
Μπορεί σίγουρα η εφεύρεσή του να μην έφερε ειρήνη, αλλά τον έκανε ζάμπλουτο σε μικρό χρονικό διάστημα. Ο ίδιος ακολουθούσε πολιτική γενναιοδωρίας με τους χιλιάδες εργαζομένους του. Είχε την ελπίδα όμως ότι ο δυναμίτης θα χρησιμοποιούνταν για καθαρά ειρηνικούς σκοπούς και απογοητεύτηκε όταν το όνειρο του δε βγήκε αληθινό, αν και φυσικά συνέχισε να πουλάει σε οποιονδήποτε αγοραστή πλήρωνε. Έβλεπε με ολοένα μεγαλύτερη απαισιοδοξία το μέλλον του ανθρωπίνου γένους.

Σύμφωνα με μια ιστορία, χωρίς όμως να έχει εξακριβωθεί η εγκυρότητά της, όταν πέθανε ο άλλος αδερφός του ο Λούντβιχ, μια παρισινή εφημερίδα αντί να δημοσιεύσει τη νεκρολογία του Λούντβιχ, δημοσίευσε κατά λάθος αυτή του Άλφρεντ, γράφοντας: «Ο Έμπορος του Θανάτου είναι νεκρός. Ο Δρ. Άλφρεντ Νόμπελ, αυτός που πλούτισε εφευρίσκοντας τρόπους να σκοτώνονται περισσότεροι άνθρωποι πιο γρήγορα από ποτέ, απεβίωσε χτες». Έδειχναν ξεκάθαρα και πικρόχολα την αντίθεση τους στην εφεύρεση του δυναμίτη. Ο Άλφρεντ ονομάστηκε «Έμπορος του Θανάτου». Ο χαρακτηρισμός δεν του άρεσε καθόλου και με κάθε τρόπο θέλησε να αλλάξει την αρνητική εικόνα που είχε δημιουργηθεί για το πρόσωπό του. Ξαφνιάστηκε και αναρωτήθηκε: έτσι με βλέπει ο κόσμος; Ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του ιδεαλιστή, καλλιτεχνική και πολιτισμένη φύση και ήθελε να μοιραστεί και ο υπόλοιπος κόσμος την ίδια άποψη με τη δική του. Άρχισε να σκέφτεται την πιθανότητα να διαθέσει ένα μεγάλο τμήμα της περιουσίας του για φιλανθρωπικούς και ερευνητικούς σκοπούς σε διάφορα ιδρύματα.

Το 1891 κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία εναντίον της Γαλλίας, επειδή πουλούσε εκρηκτικά πολεμοφόδια στην Ιταλία. Ο Νόμπελ αποσύρθηκε ακόμα περισσότερο και κλείστηκε στον εαυτό του, εγκατέλειψε αναγκαστικά το Παρίσι και εγκαταστάθηκε στην όμορφη έπαυλη του στο Σαν Ρέμο την οποία αποκαλούσε «mio nido», που σημαίνει “η φωλιά μου”.

Υπέφερε σωματικά αλλά και ψυχικά, αξιοπερίεργο δε είναι ότι υπερέβαλε στις εκφράσεις του και θεωρούσε ότι υπέφερε πολύ περισσότερο ακόμα και από λιγότερο ευνοημένους ανθρώπους. «Κανένας άνθρωπος δε θα μπορούσε να βασανιστεί και να υποφέρει περισσότερο από μένα» γράφει σε ένα του γράμμα σε κάποια φάση που αισθανόταν ιδιαίτερα δυστυχισμένος.

Το μόνο που δεν τον εγκαταλείπει ποτέ είναι η εφευρετικότητά του. Όταν δεν ταξιδεύει για τη δουλειά του, κλείνεται στα αναρίθμητα εργαστήριά του στην Ευρώπη και αφοσιώνεται στην έρευνα: από το εργαστήριο της Στοκχόλμης στο αντίστοιχο του Αμβούργου, τη Σκοτία και το Σαν Ρέμο της Ιταλίας. Πέρα από εκρηκτικές ύλες, προσφέρει στην οικουμένη μια σειρά από υλικά όπως το συνθετικό δέρμα, το συνθετικό λάστιχο (καουτσούκ), το τεχνητό μετάξι κ.ά. Στο σύνολό τους κατέθεσε 355 πατέντες για προϊόντα, τεχνολογίες και διαδικασίες.

Συνεχίζει πάντα να τον γοητεύει η ιδέα της παγκόσμιας ειρήνης και διαβάζει με πάθος το βιβλίο «Κάτω τα όπλα» που έγραψε η Μπέρτα. Ο ίδιος υποστήριζε ότι όλα τα έθνη έπρεπε να κάνουν μια συμφωνία που θα εξασφάλιζε την ειρήνη για αιώνες και τουλάχιστον σε θεσμικό επίπεδο, αποδείχθηκε προφητικός, με τη δημιουργία της Κοινωνίας των Εθνών και του ΟΗΕ, πολλά χρόνια αργότερα.

Μετά από πολλή σκέψη σκηνοθέτησε μία μεγάλη και απλόχερη χειρονομία για να διασφαλίσει τη θέση του στην εκτίμηση του κόσμου: θα χρηματοδοτούσε βραβεία για την ανθρώπινη πρόοδο. Τα βραβεία Νόμπελ ήταν κάτι το τελείως καινούριο στην ιστορία και για άλλη μία φορά έγινε φανερό το καινοτόμο πνεύμα και η ικανότητα του να σκέφτεται δημιουργικά. Έτσι, τα τελευταία χρόνια της ζωής του ένιωσε ικανοποίηση για την απόφασή του να αφήσει τα βραβεία του κληρονομιά για την ανθρωπότητα, ενώ ταυτόχρονα είχε βρει στο βοηθό του Ragnar Sohlman ένα καλό φίλο, για τον οποίο ο ίδιος έλεγε ότι ένιωθε σα να βλέπει τον εαυτό του στα νιάτα του.

1652207

Η χειρόγραφη διαθήκη του Άλφρεντ Νόμπελ

Ο Άλφρεντ πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου 1896 και η κηδεία του που έγινε στη Στοκχόλμη ήταν από τις μεγαλύτερες που έγιναν ποτέ στην πόλη. Ο μοναχικός άνδρας είχε γράψει αρκετές φορές τη διαθήκη του, τελευταία φορά που την έγραψε ήταν το Νοέμβριο του 1895. Το έγγραφο της διαθήκης ήταν τέσσερις κιτρινισμένες σελίδες χαρτί, με πυκνή γραφή και σημειώσεις σε όλες τις γωνιές. Ο Άλφρεντ Νόμπελ μέσα στις σελίδες αυτές, δίνει αυστηρές οδηγίες για την μετά θάνατο επιθυμία του, η οποία όριζε να διατεθεί το 94% της περιουσίας του, ποσό που έφτανε τα 31 εκατ. σουηδικές κορώνες, σημερινά πάνω από 200 εκατομμύρια ευρώ, για την ίδρυση και καθιέρωση των Βραβείων Νομπέλ, όπως τα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Τα βραβεία θα διανέμονταν «σε αυτούς που το προηγούμενο έτος αφιέρωσαν τη ζωή τους για το καλύτερο δυνατό όφελος της ανθρωπότητας» σε πέντε τομείς: τη Φυσική, τη Χημεία, την Ιατρική, τη Λογοτεχνία και την Ειρήνη, που αποτελούσαν και τα ενδιαφέροντα της ζωής του

Όταν διαβάστηκε η διαθήκη του, σοκαρίστηκε τόσο η οικογένειά του όσο και ο κόσμος ολόκληρος. Τόσα χρήματα να δίνονται για την πρόοδο της επιστήμης, της λογοτεχνίας και της ειρήνης δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο φαινόμενο. Ο διεθνής τύπος ήταν θετικός, αφού τα βραβεία θα δίνονταν χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η χώρα προέλευσης. Η οικογένεια του Νόμπελ αμφισβήτησε τη διαθήκη και ζήτησε να εξετασθεί και ο βασιλιάς της Σουηδίας απογοητεύτηκε από το γεγονός ότι τα βραβεία μπορούσαν να απονέμονται και σε μη Σκανδιναβούς. Ο βοηθός του Νόμπελ, όμως, Sohlman με πολύ αγώνα και παρά τις πολλές αντιδράσεις και δυσκολίες που αντιμετώπισε, πραγματοποίησε την επιθυμία που άφησε στη διαθήκη του ο Νόμπελ και τα πρώτα βραβεία Νόμπελ δόθηκαν στις 10 Δεκέμβρη του 1901, στην πέμπτη επέτειο θανάτου του Άλφρεντ Νόμπελ.

the-statue-of-Alfred-Nobel_0410_600_384_100

Το άγαλμα του Άλφρεντ Νόμπελ στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα στη Στοκχόλμη.

Με την προσφορά του ήθελε να βγάλει από πάνω του τον χαρακτηρισμό «Έμπορος του Θανάτου» και να τον θυμούνται ως τον άνθρωπο που υποστήριξε και βράβευσε την καινοτομία, την εξέλιξη, την πρόοδο και την ειρήνη. Ο ίδιος ξεχάστηκε σαν προσωπικότητα, αφού ελάχιστοι γνωρίζουν πια ότι το Νόμπελ είναι όνομα και όχι βραβείο. Η προσφορά του όμως αναγνωρίστηκε μετά το θάνατό του και τελικά κατάφερε να συνδέσει τα βραβεία με την ειρήνη και όχι με την καταστροφή.

Πηγές στο διαδίκτυο

Nobelprize.org
http://www.nobelprize.org/alfred_nobel/

biography.com
http://www.biography.com/people/alfred-nobel-9424195#synopsis

HistoryAccess.com
http://historyaccess.com/alfrednobel-hist.html

Wikipedia.org
https://en.wikipedia.org/wiki/Alfred_Nobel

Μηχανή του χρόνου
http://www.mixanitouxronou.gr/o-idritis-ton-vravion-nompel-anakalipse-ton-dinamiti-gia-na-stamatisi-tous-polemous-ton-onomasan-emporo-tou-thanatou-ke-thespise-ta-vravia-gia-na-katharisi-to-onoma-tou/

Σαν σήμερα
https://www.sansimera.gr/biographies/573

Πρώτο θέμα
http://www.protothema.gr/world/article/463052/i-heirografi-diathiki-tou-alfred-nobel-anoigei-gia-to-koino-/

naftemporiki.gr
http://www.naftemporiki.gr/story/932261/alfrent-nompel-i-xeirografi-diathiki-tou-ektithetai-gia-proti-fora

Tvxs ανεξάρτητη ενημέρωση
http://tvxs.gr/news/taksidia-sto-xrono/o-alfrent-nompel-os-%C2%ABemporos-thanatoy%C2%BB-kai-ta-brabeia&dr=tvxsmrstvxs

newsbeast.gr
http://www.newsbeast.gr/portraita/arthro/564546/o-idiaiteros-efeuretis-alfred-nobel

Share This